Door: Niesetta Nijgh.

Hallo lieve lezers,

Om te beginnen dankjewel aan iedereen die de tijd neemt om mijn blog te lezen en of te luisteren, dat waardeer ik enorm!

Als ik naar mijn eigen NAH-verhaal kijk dan kan ik met zekerheid zeggen dat dit ook hand in hand gaat met mentale issues. Ik denk niet dat ik mij daar in het begin al bewust van was, maar de tekenen waren er duidelijk wel. Constante overprikkeling, erg boos, streng en gefrustreerd naar mezelf en huilbuien van wanhoop als het allemaal niet lukte zoals ik had verwacht.

Niet tijdelijk, maar blijvend

Wat het voor mij zo lastig maakte is dat het aan de buitenkant niet zichtbaar was en dat maakte ook dat ik zelf lang kon ‘volhouden’ dat het allemaal maar tijdelijk zou zijn. Onbewust had ik steeds dat stemmetje in mijn hoofd dat zei: ‘Geef me nog even wat langer de tijd, dan kom ik er wel weer’. Alleen is de harde realiteit wel dat ik al bijna 6 jaar verder ben en mijn NAH dus meer blijvend is dan tijdelijk. Dus hoe begrijpelijk en menselijk dat stemmetje ook is (het staat denk ik voor de stille hoop die je hebt) weet ik ook dat ik daar elke keer een beetje meer afscheid van mag nemen en dat ik het letsel kan zien voor het levend verlies dat het is. Elk jaar vind ik dat weer super confronterend, stom en pijnlijk.

Kopje onder en weer boven komen…

Het liefst wil alles in mij van al die intense gevoelens wegrennen of vluchten. Alleen weet ik door mijn eigen ervaring dat het veel beter werkt om er juist bij te blijven, ook als dat betekent dat ik even kopje onder ga.
Dat ik huil als ik verdriet voel, in een kussen schreeuw als ik mij boos of gefrustreerd voel, met de angst mee beweeg of juist even de deken over mijn hoofd heen trek als alles mij teveel wordt. Want is het juist niet super menselijk om soms even helemaal in te storten? Even geen antwoorden te hebben op belangrijke vragen, het gevoel te ervaren dat het nooit meer goed komt of beter gaat worden? Ik denk het wel, alleen zijn we dat in de huidige maatschappij soms even vergeten.
Juist door te accepteren dat deze periodes van kopje onder gaan bij het leven horen en er in mee te leren bewegen ontstaat er vanzelf weer ruimte om boven te komen. Even diep adem te halen, jezelf weer af te drogen en met frisse moed weer verder te gaan. Dan zul je zien dat er echt nog mooie dingen op je pad kunnen komen. Zo ben ik na bijna 6 jaar bezig om mijn rijbewijs te halen en accepteer ik met elke les een beetje meer dat ik dat helemaal op mijn eigen tempo mag leren en dat ik het ook kan.

En als allerlaatste nog een tip van flip:
Je kwetsbaar opstellen is misschien wel de uitnodiging voor een ander om dat ook te doen! Juist omdat ik ook heel goed weet hoeveel er schuil kan gaan achter een ‘normale buitenkant’ en dat iedereen deze periodes op zijn of haar manier wel herkent, of ze het nou toegeven of niet haha.