In gesprek met…Kitty Frederix

Kitty & NAH

Wat zijn de gevolgen van het oplopen van je NAH: alles doet het nog, maar niets voor 100%. Ik ben volledig arbeidsongeschikt.

Wat heb je ondernomen aan therapieën naast de reguliere geneeskunde en revalidatie? Ik heb geen speciale therapieën gevolgd, maar wel vorig jaar begeleiding van Professionals in NAH gehad om te kijken wat ik nog kon verbeteren.

Hoeveel ben je nog gegroeid, beter geworden, nadat je bent gestopt met therapieën en behandelingen: Ik heb in de loop der tijd handigheidjes geleerd. Briefjes, herinneringen in je telefoon, agenda in je telefoon met waarschuwingen, schema voor de schoonmaak en ik zal vast nog wat vergeten 😊.

Wat is iets dat jouw leven met NAH moeilijker maakt, maar dat anderen vaak niet zien? Vermoeidheid en de energie die een hoop dingen kosten zoals douchen.

Hoe ziet je leven er nu uit?

Sport en bezigheden nu: 1x per week sporten bij de fysio, wandelen, sudoku’s, lezen, quilten.

(Vrijwilligers)werk: geen betaald werk, maar vrijwilligerswerk in de vorm van het organiseren van BreinKoffie (lotgenotencontact) en als ervaringsdeskundige bij het NAH-netwerk Vianen. 

Hobby’s:  quilten, wildplukken en het maken van natuurlijke producten voor lijf, gezondheid en huis.

Favoriete muziek: ik luister bijna geen muziek meer, kost teveel energie. Luister graag naar pop uit de 80-er jaren. Bijv. Clouseau, Fleetwood Mac.

Favoriete jaargetijde: voorjaar en zomer, eigenlijk alles, zolang het maar niet regent.

Hoe ziet je sociale leven er nu uit? Minimaal omdat dat erg veel energie kost. Ik heb 2 goede vriendinnen waar ik af en toe leuke dingen mee doe.

Waar werd je de afgelopen tijd blij van: de  zon

Ik kan zorgen hebben om:  mijn moeder (wordt over 2 weken 89) en kinderen en kleinkinderen, gezien de wereld waarin we leven.

Welke opmerking hoor je het meest van mensen die vragen hoe het met je gaat: niets, omdat ik geleerd heb te zeggen dat het naar de omstandigheden goed gaat. Vragen ze door dan komt er meestal: dat ik er goed uitzie en je niets aan mij ziet. Ik heb nl geen uitvalsverschijnselen.

NAH; wat dieper bekeken

Wanneer voelde jij je voor het eerst echt begrepen sinds je NAH kreeg? Geen idee meer (is al zolang geleden), maar het zal ongetwijfeld zijn geweest toen ik met mede NAH-ers in contact kwam tijdens lotgenotencontact van de toenmalige patiëntenvereniging Cerebraal.

Wat heb je door NAH geleerd over het leven? Dat het een verrot lastig leven is met veel beperkingen.

Als je één wens mocht doen voor jouw toekomst met NAH, wat zou dat dan zijn? Mijn wens zou zijn dat NAH meer op de kaart gezet wordt en het UWV niet zo lullig doet bij de keuringen.

Tot slot: Jouw advies aan andere hersenletselhelden

Wat wil je nog kwijt aan je mede NAH-ers? Verval niet in kijken wat je niet meer kunt, maar kijk naar wat je wel kan en doe maar vooral genieten van die dingen.