Door: Saïd Malali.

Leven met een IVA en toch willen ondernemen

Ik ontvang een IVA-uitkering. Dat betekent dat ik volgens de beoordeling van het UWV, duurzaam volledig arbeidsongeschikt ben verklaart.

Dat is geen lichte conclusie. Daar gaan jaren aan vooraf. Re-integreren, proberen, terugvallen en weer opnieuw proberen. Tot het moment dat duidelijk werd: structureel fulltime werken is niet realistisch.

De rust die daarna komt, is heel waardevol. Er is een basis. Stabiliteit. Geen constante druk om iets vol te houden wat je lichaam en hoofd niet meer aankunnen.

En toch merk ik dat rust niet hetzelfde is als stilstand.

Ondernemen in gedachten

Ik heb de naam van een onderneming al. Die zit al een hele tijd in mijn hoofd.

Soms zie ik het letterlijk voor me. Hoe het eruitziet. Hoe een auto binnenkomt. Hoe ik rustig, zonder tijdsdruk, aan iets werk. Eén project tegelijk. Overzichtelijk en beheersbaar.

Dat beeld is geen vlucht uit de realiteit.
Het is een manier waarop ik mezelf nog steeds zie: “Iemand die bouwt”.

Alleen ziet dat bouwen er nu anders uit.

Realistisch over energie

Fulltime ondernemen past niet bij mijn situatie. Dat weet ik.
Mijn energie is geen vaste factor. Als ik vandaag veel geef, merk ik dat morgen. Grenzen ontdek ik soms pas achteraf. Dat is onderdeel van leven met hersenletsel.

Dus als ik denk aan ondernemen, denk ik niet aan zestig uur per week werken.
Niet aan snelle groei.
Niet aan groot, veel personeel of expansie.

Ik denk aan één auto per week.

Eén project.
Binnen mijn belastbaarheid.
Met ruimte om te herstellen.

Dat klinkt misschien klein. Voor mij is het realistisch.

Veiligheid versus ambitie

Een IVA-uitkering geeft financiële rust. Daar ben ik oprecht dankbaar voor. Mijn gezin heeft stabiliteit. De vaste lasten worden betaald. Er is een basis.

Maar wie denkt dat een uitkering automatisch ruimte geeft, vergist zich.

Boodschappen zijn duur. Energieprijzen stijgen. Kinderen groeien. Een avondje bowlen en samen uit eten is niet vanzelfsprekend. Je moet meer rekenen. Je plant bewuster en dat is geen klagen. Dat is simpelweg de realiteit van deze tijd.

Als ik met één project per week iets kan bijdragen, voelt dat anders. Niet alleen financieel, maar ook mentaal. Het verschil tussen alleen ontvangen en ook iets toevoegen.

De behoefte om bij te dragen

 Ondernemen gaat voor mij niet alleen over geld. Het gaat over:

  • Iets neerzetten.
  • Zelf bepalen hoe je werkt.
  • Waarde leveren op jouw manier.

Ik heb altijd gewerkt. Altijd gebouwd. Dat zit in mijn karakter. Het volledig loslaten daarvan voelt niet als rust, maar als een gemis.

Tegelijkertijd wil ik geen roekeloze stappen zetten. De regels rondom een IVA zijn duidelijk. Je kunt niet zomaar onbeperkt ondernemen zonder gevolgen. Dat vraagt om zorgvuldigheid, overleg en planning.

Dat maakt het geen impuls. Het maakt het een doordachte wens.

Een ander soort ondernemerschap

Misschien moet ik het woord ‘ondernemen’ ook anders bekijken.

  • Niet als maximale omzet.
  • Niet als schaalbaarheid.
  • Maar als betekenis.

Eén auto per week kan klein lijken.
Maar als het binnen mijn grenzen past, is het groot genoeg.

Het is niet terug naar hoe het was.
Het is vooruit, op een andere manier!