Geschreven door: Jill Spratt.

Lieve allemaal,

Ik begin deze blog meteen met goed nieuws: deze week heb ik te horen gekregen dat ik mijn allerlaatste vak heb gehaald en daarmee heb ik mijn bachelor binnen! Een moment waar ik ontzettend trots op ben. Maar eerlijk? Dit diploma halen liep allesbehalve zoals ik ooit had verwacht.

Toen alles ineens veranderde

Mijn ongeluk gebeurde toen ik twee weken in Rome zat voor mijn minor. Ik hoefde op dat moment nog maar vijf vakken af te ronden voor mijn bachelor, omdat ik mijn scriptie al had geschreven. Normaal gesproken zouden deze laatste vakken binnen een halfjaar afgerond zijn. Inmiddels zijn we ruim anderhalf jaar verder. Die anderhalf jaar was een periode waarin studeren niet alleen uitdagend was, maar soms simpelweg onmogelijk voelde.

Studeren met NAH

Studeren met NAH is zwaarder dan veel mensen zich realiseren. Ik heb geleerd dat meedoen niet meer betekent wat het vroeger voor mij betekende. Voor mij betekende het opnieuw ontdekken wat wél werkte.

Waar ik vroeger in de weken voor een tentamen dagenlang in de bibliotheek kon zitten, van vroeg in de ochtend tot laat in de avond, is dat nu ondenkbaar. Concentratie, energie en belastbaarheid zijn niet meer vanzelfsprekend. Werken op een laptop maakt me snel duizelig, waardoor ik noodgedwongen vrijwel alles schriftelijk moest doen. Soms begon ik aan een tekst en merkte ik na een paar zinnen al dat ik niets meer opnam of duizelig werd. Op zulke momenten voelde studeren ontzettend ver weg.

Toch was opgeven voor mij nooit een optie.

Mijn manier van studeren opnieuw uitvinden

Dat betekende wel dat ik mijn manier van studeren volledig moest aanpassen.

Met hulp van de revalidatie leerde ik hoe studeren voor mij wél werkte: in korte leesblokken, met vaste rustmomenten tussendoor. Met behulp van voorleessoftware nam ik studiestof niet alleen visueel, maar ook auditief op. Ik moest veel slimmer omgaan met mijn energie, geen eindsprints meer, maar vanaf dag één iedere dag een klein stapje. Niet meerdere vakken tegelijk, maar volledige focus op één vak.

Er was simpelweg geen ruimte voor meerdere cognitief belastende activiteiten op één dag. Het was bijvoorbeeld óf studeren óf een sociale activiteit, zoals bijkletsen met een vriendin.

Ik deed dit niet alleen

Wat ik misschien nog wel het meest heb geleerd, is hoe belangrijk steun van anderen is.

Ik heb ontzettend veel hulp gehad van de mensen om mij heen. Van praktische hulp, zoals studiemateriaal voorbereiden en printen, tot mentale steun op momenten waarop ik zelf niet meer wist hoe ik verder moest.

Dat heeft echt een verschil gemaakt.

Wat ik hiervan heb geleerd

Mijn route liep compleet anders dan gepland, en dat vond ik lang moeilijk om te accepteren. Maar toen ik mezelf beter leerde kennen en ontdekte wat voor mij werkte, kon ik ook weer plezier ervaren in studeren. Want ik vind het geweldig om nieuwe kennis op te doen, om stof echt eigen te maken en om psychologie toe te passen in het dagelijks leven. Zelfs met NAH ben ik toch weer een stap dichter bij mijn doelen gekomen.

Tegelijkertijd wil ik daar eerlijk in blijven. Het was een periode vol energieverlies, frustratie, verdriet en doorzettingsvermogen. Ik moest mijn studie keer op keer prioriteren en daardoor bleef er soms weinig, of zelfs helemaal geen, ruimte over voor vrienden, familie of hobby’s.

Wat mij praktisch hielp

  • Gebruik voorleessoftware of de voorleesfunctie van AI om studiestof multisensorisch op te nemen door tegelijkertijd te luisteren en mee te lezen
  • Werk zoveel mogelijk schriftelijk
  • Vraag hulp bij praktische dingen die jou veel energie kosten
  • Werk in korte blokken met vaste rustmomenten en experimenteer met wat voor jou werkt
  • Focus op één ding tegelijk
  • Vraag om ondersteuning of tegemoetkomingen vanuit je universiteit of hogeschool

Meedoen ziet er voor iedereen anders uit

Misschien betekent meedoen voor jou een aangepast tempo. Misschien betekent het hulp vragen. Misschien betekent het accepteren dat iets langer duurt dan gepland.

Maar meedoen betekent ook dat je een balans moet vinden, je grenzen leert kennen én soms durft te verleggen. En misschien nog belangrijker: dat je ook eerlijk durft te erkennen wanneer iets simpelweg te veel kost.

Trots op mijn eigen route

Achteraf besef ik dat dit een veel grotere prestatie is geworden dan ik ooit had kunnen bedenken.

Mijn bachelor halen voelde vroeger als iets vanzelfsprekends, gewoon een logische stap richting de toekomst. Dat veranderde compleet.

En nu heb ik hem toch gehaald. Niet op de manier waarop ik ooit dacht. Maar op míjn manier. En daar ben ik ontzettend trots op.

Heel veel liefs,
Jill