Door: Shirley van Asperen.

In 2022 veranderde mijn leven in één klap.

Door een val met de scooter, in een tijd dat er nog geen helmplicht was, liep ik hersenletsel op. Op dat moment had ik nooit kunnen bedenken hoeveel impact dit zou hebben op mijn leven, mijn gezin en wie ik als persoon ben.

Ik ben getrouwd en moeder van drie kinderen. Mijn leven was vol, leuk, druk en bestond vooral uit: altijd doorgaan. Stilstaan was geen optie. En dat is misschien ook precies wat ik na mijn ongeluk ben blijven doen.

Altijd doorgaan… met een masker op

Na mijn val pakte ik mijn leven zo goed en zo kwaad als het ging weer op. Ik dacht dat het vanzelf wel beter zou worden. Dat ik ‘gewoon even moest doorzetten’.

Maar ondertussen voelde ik dat er iets niet klopte…

Ik was sneller moe, kon minder prikkels verdragen en mijn hoofd zat vaak vol. Ook werd ik overgevoelig voor licht, iets wat mijn dagen nog intensiever maakte. Fel licht, schermen of een drukke omgeving konden me volledig uitputten. Toch liet ik dat aan de buitenkant nauwelijks zien. Ik zette een masker op en ging door. Voor mijn gezin, voor mijn werk, voor iedereen om me heen. Maar van binnen raakte ik mezelf steeds verder kwijt. Ik was totaal niet meer de Shirley die ik ooit was.

De lange weg naar een diagnose

Omdat ik bleef doorgaan en mijn klachten niet altijd zichtbaar waren, duurde het lang voordat er echt gekeken werd naar wat er met mij aan de hand was. Ik begon zelfs aan mezelf te twijfelen. Lag het aan mij? Stelde ik me aan?

Pas in 2025 kreeg ik de diagnose: postcommotioneel syndroom (PCS), als gevolg van niet-aangeboren hersenletsel (NAH).

Die diagnose bracht opluchting, eindelijk erkenning voor wat ik al zo lang voelde. Maar tegelijkertijd kwam er ook verdriet, want het betekende dat mijn klachten niet zomaar over zouden gaan.

De klap die daarna kwam

Alsof dat nog niet genoeg was, kwam er na uitgebreid onderzoek, een neuropsychologisch onderzoek (NPO), nog een harde conclusie: ik ben niet meer duurzaam belastbaar. Die woorden kwamen binnen.

Het besef dat mijn belastbaarheid blijvend anders is, dat werken en functioneren nooit meer vanzelfsprekend zullen zijn zoals vroeger, dat is moeilijk te accepteren.

Leven met PCS en met mezelf

In het dagelijks leven loop ik tegen veel dingen aan. Overprikkeling, extreme vermoeidheid, concentratieproblemen en geheugenklachten bepalen vaak mijn dag. Daar komt ook de overgevoeligheid voor licht bij, wat betekent dat ik continu moet opletten in welke omgeving ik ben en hoeveel prikkels ik binnenkrijg.

Daarnaast is ook mijn depressie weer naar de oppervlakte gekomen. Iets wat ik dacht achter me gelaten te hebben, maar wat door alles weer getriggerd is. Het maakt het proces nog zwaarder.

En misschien wel het moeilijkste: het accepteren. Ik wil zo graag weer de oude zijn. De moeder, de partner, de vrouw die alles aankon. Maar die versie van mij lijkt soms zo ver weg.

Waar ik tegenaan loop

Wat je niet ziet, is vaak het zwaarst:

  • Continu moeten afwegen waar mijn energie naartoe gaat
  • Overprikkeling door geluid, drukte, licht en informatie
  • Vermoeidheid die niet weggaat met rust
  • Geheugen- en concentratieproblemen
  • Het gevoel mezelf steeds te moeten bewijzen of uitleggen. Omdat het voor de meeste onzichtbaar is.
  • Het rouwproces om wie ik was.

Het is een dagelijkse zoektocht naar balans in een lichaam en hoofd die niet meer vanzelf meewerken.

Stap voor stap, hoe klein ook

Toch probeer ik vooruit te blijven kijken. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat stil blijven staan geen optie voelt.

Ik leer, met vallen en opstaan, om beter naar mijn grenzen te luisteren. Om milder te zijn voor mezelf. En om te accepteren dat mijn leven er anders uitziet dan ik had gehoopt.

Misschien word ik nooit meer de oude Shirley.

Maar misschien mag ik stap voor stap ontdekken wie ik nu ben.

En dat… is waar mijn reis nu begint.