Door: Kim.

Mijn lichaam blijft rennen,
En mijn gedachten blijven gaan.
Ik wil verder en door met alles,
Maar mijn hoofd zegt dat ik echt even moet blijven staan.
En daar ga ik dan,
Ik ren mezelf voorbij.
Mijn gedachten en mijn lijf,
Staan even niet meer aan één zij.
Dit was het dan weer,
Eén zware klap in mijn gezicht.
Want alweer voor de zoveelste keer,
Ben ik door alle drukte en prikkels gezwicht.
Het is klaar, over,
Mentaal krijg ik niks meer gedaan.
Had ik nou toch maar naar mijn hoofd geluisterd,
En was ik even blijven staan.