Door: Madelon de Kleer.

Stilte zoek ik op.
Daar kan ik alleen zijn
zonder prikkels,
zonder vragen.

Mijn hoofd,
beschadigd na mijn hersenbloeding,
staat altijd aan.
Geluiden blijven hangen.
Gedachten botsen.
Woorden komen te hard binnen.
Mijn lichaam liet me in de steek.

Stilte is balsem
voor mijn zenuwstelsel.
In stilte begrijpt niemand iets van mij,
maar ik ook niets van de wereld.
En dat is rust.
Zo eenzaam is NAH.


In stilte wordt mijn hoofd rustig.
Even hoef ik niet mee te doen
in een wereld
die te snel, te luid,
te ingewikkeld is voor mij
met NAH.

In stilte hoor ik mijzelf.
Er is verbinding.
Verdriet.
En soms
geluk.