Geschreven door Alissa Welmar.

Je krijgt NAH en je leven staat op zijn kop. Hoe zorg je ervoor dat je in deze wervelwind je mentaal
goed blijft voelen?

Ik zal me eerst even voorstellen. Mijn naam is Alissa (24) en in April 2017 heb ik een hersenschudding gekregen die mijn leven totaal veranderd heeft. Ik was een ijverige student in 4 Havo met grootse plannen om patholoog anatoom te worden. Door een val op de piste is mijn leven anders gelopen, maar nu kan ik zeker zeggen dat ik mijn situatie geaccepteerd heb en blij ben met mijn leven. Hoe ben ik daar gekomen?

Hersenschudding, en nu?

Buiten mijn studieplannen was skiën een belangrijk deel van mijn leven, maar toen ik niet meer kon
skiën en amper naar school kon, leek mijn leven voorbij. De middelbare schoolperiode vond ik altijd al vreselijk, het enige waar ik naar uitkeek was de wekelijkse skiles. Telkens als ik het gevoel had dat ik het leven niet aan kon, had ik wel een skiles om naar uit te kijken. Maar toen dat niet meer kon, leek mijn leven voorbij te zijn.

Weg weer gevonden

Maar hoe heb ik dan mijn weg weer gevonden? Hoe bleef ik staande met die hersenschudding?
Eigenlijk niet. Het leven leek uitzichtloos en er leek geen verbetering in te zitten, ik had er geen zin
meer in. Maar gelukkig waren er mensen die voor mij vochten toen ik het niet meer kon. Mijn moeder bleef vechten voor mij. Daardoor kreeg ik een fysio- en ergotherapeut en zette ik (soms wel erg) kleine stapjes vooruit. Wat onmogelijk leek lukte, ik kon weer skiën! Alles leek weer “volgens plan” te gaan.

Weer terug bij af

In de jaren die volgde merkte ik weinig van de PCS. Op de achtergrond bleef het aanwezig, met
overprikkeling, vermoeidheid en hoofdpijn, maar ik kon het leven weer aan! Ik leerde mezelf beter
kennen en ik ging hierdoor steeds beter in mijn vel zitten. Ik leerde geluk van binnen te creëren en dit niet altijd te laten beïnvloeden door wat er gebeurde in mijn leven. Ik kon tegenslagen in mijn leven beter aan, maar de volgende tegenslag was wel erg groot.

In maart 2023, werd ik plots wakker met enorme duizeligheid en dit ging niet meer weg. Ik stopte met mijn studie en ging weer thuis wonen. Wederom stond mijn leven op de kop. Dit keer bleef ik echter doorvechten, want als de hersenschudding kan veranderen, kan dit ook weer beter worden. Ik kreeg een diagnose (FNS) en startte met fysiotherapie. De duizeligheid bleef en ik vocht en vocht, totdat dit ook niet meer ging, maar dit keer zou ik niet opgeven. Toch kon ik het niet meer, het werd steeds zwaarder. Wat nu?

Gewoon zijn

Toen leerde ik de balans kennen tussen vechten en gewoon er zijn. Ik gaf niet op, maar gaf mezelf wel de rust. Soms moet je zijn, en niets meer.

Nu ik de situatie geaccepteerd heb, ervaar ik meer rust. Het blijft gaan met ups en downs. De rest van mijn leven duizelig blijven, als ik daarover nadenk wordt ik niet gelukkig. Maar ik accepteer dat het nu zo is en maak er nu het beste van. Ik heb gekozen voor een baan waar ik van geniet en woon nu weer op mezelf. Ik haal plezier uit wandelen, haken en knuffelen met mijn cavia’s. Ik geniet van de kleine dingen. En ik probeer mijn negatieve ervaringen om te zetten in iets positiefs. Namelijk door dit te delen in blogs, zoals deze en op mijn site (Duizelschip.nl). Zo overleef ik NAH en FNS.

Meer over Alissa lees je op haar eigen site Duizelschip.