Door: Nathalie.

Vorige week vertelde ik jullie hoe ik NAH heb opgelopen, hoe ik mijn revalidatie heb ervaren en hoe de relatie waar ik toen in zat, beëindigd werd door mij. Vandaag neem ik jullie mee in het vervolg hiervan.

Ik ben altijd blijven geloven in de liefde. Ik ben niet gemaakt om alleen te zijn. Ik was die ‘ware’ liefde blijkbaar nog steeds niet tegen gekomen. Maar hoe gaat dat nu ik NAH heb?

Daten met NAH

Ik besloot om open en eerlijk te zijn over mijn NAH tijdens het daten. “ Dit ben ik en daar heb je het mee te doen”. Zoals zoveel singles doen, downloadde ik de welbekende app Tinder. Je kent het vast wel. Links swypen is geen like en rechts is wel een like. Ik swypte er op los ;-). Ja hoor een match. Spannend dacht ik. Ik leerde mijn date kennen en hij bleek vlakbij te wonen, een enorm pluspunt. Na een aantal dates kreeg ik wisselende signalen van hem en ik wist niet zo goed hoe ik ermee om moest gaan. Het eindigde eigenlijk een beetje in de situatie van friends with benefits, iets wat ik eigenlijk niet voor ogen had. Dat was niet wat ik wilde. Natuurlijk heeft iedereen zijn of haar behoeftes, ook als je NAH hebt. Dat veranderde niet bij mij, ik was echt op zoek naar een maatje.

Twijfels

Ik twijfelde enorm aan mijzelf. Ligt dit aan mij? Komt het door mijn NAH?  Ben ik geen relatiemateriaal meer? Ik was het even kwijt maar tevens hoteldebotel van hem. Ik weet nog dat ik dat lastig vond en er moeilijk mee om kon gaan en zelfs twijfelde of ik nog wel bij een volgende date met iemand eerlijk moest zijn over mijn NAH. Via het social media platform TikTok leerde ik op het zelfde moment ook iemand anders kennen. Iemand waarbij het goed klikte maar die eigenlijk te ver weg woonde. Ken je dat gezegde ‘ liefde maakt blind’ ? Dat gezegde was duidelijk bij mij destijds aanwezig. We kregen een relatie en ik was in het weekend dat mijn zoon er niet was in het westen te vinden. We hadden het zo geregeld dat we het ene weekend hier waren en dan het weekend weer daar. Het werd een lange afstandsrelatie. Want 2,5 uur reizen met de trein was behoorlijk lang en intensief. Waarbij ik ook nog onze hond Hummel mee moest nemen. We hadden het leuk samen, met ups en downs. Toch trok ik dit niet, de afstand tussen ons, de intensiteit van het reizen, het vertrouwen wat er soms niet was, alles wat er bij komt kijken bij een relatie en dat in combinatie met mijn hersenletsel. Wederom ging ik weer mijn eigen grenzen over. 
Met mijn traject van HERSENZ in het vooruitzicht, wat mij natuurlijk de nodige energie ging kosten, dacht ik alleen maar ik moet dit niet willen. Na een korte relatie van 6 maanden waarbij we elkaar weinig zagen, besloot ik om er een punt achter te zetten. Dit is achteraf een goede keuze geweest, ik had dat anders nooit vol gehouden.

Hersenz

Tijdens die 1,5 jaar durende groepstherapie bij Hersenz Interaktcontour leerde ik om te gaan met mijn hersenletsel. Daar komt veel bij kijken. Dat dit 1,5 jaar duurt zegt al genoeg.
Ik leerde mijn ‘nieuwe’ ik kennen. Mijn valkuilen, mijn belastbaarheid, mijn hersenletsel, mijn doelen en onder andere ook mijn grenzen. Dit kon ik natuurlijk ook mooi toepassen in het daten. Want als je aan het daten bent moet je ook veel keuzes maken. Het hele ‘plaatje’ moet kloppen.

Succes met Lexa app

Zo besloot ik, met dat ‘plaatje’ in mijn hoofd, mij in te schrijven op de Lexa app. Tinder gaf geen serieuze reacties en met friends with benefits was ik wel klaar. Ook kwam ik niemand tegen in de supermarkt en een avondje uit deed ik al helemaal niet meer. Aangezien je voor de Lexa app moet betalen, was het in mijn ogen ook wat serieuzer. En ja hoor daar kwam ik dan het profiel tegen van iemand die wel mijn aandacht trok. Niet wetende dat het mijn vriend ging worden en wij inmiddels elkaar al 2,5 jaar kennen.

Sinds 4 maanden wonen wij ook samen en vormen wij een prachtig samengesteld gezin.
Vanaf het begin ben ik eerlijk en open geweest over mijn hersenletsel. Ik heb eerst wel getwijfeld hoor om er eerlijk over te zijn. Maar weer dacht ik “ Dit ben ik en daar heb je het mee te doen’
Hij begrijpt mij en mijn hersenletsel. Geeft mij de ruimte daar waar het nodig is en accepteert o.a. mijn huilbuien. Want ja, die zijn er regelmatig.
In onze keuken hangt ook een familie planner. Zo weet ik goed waar ik aan toe ben en sta ik niet voor verassingen. En nee het is niet altijd makkelijk, maar samen komen we altijd tot onze doelen. Zo is het ‘Plaatje’ compleet.

Groetjes Nathalie