Door: Nienke Pluk

Alweer een paar weken houdt het me bezig. En ik kan me voorstellen dat ik niet de enige ben, toch voelt het op dit moment wel even zo.

Vol hoofd

Mijn fysieke gezondheid gaat al weer even goed, maar mijn hoofd stroomt letterlijk over. Alsof het nu om aandacht schreeuwt. Zo erg dat zelfs mijn lichaam protesteert. Met dit fenomeen heb ik een echte haat / liefde verhouding. Vooral omdat het niet de eerste keer is.

Ik haat dat het me klein en onbenullig laat voelen, ik haat dat het me onzeker maakt. Wie ben ik, wat wil ik en waar wil ik naartoe? Het pakt me elke keer weer dingen af en dwingt me weer helemaal opnieuw te beginnen. Onder aan de ladder.

Aan de andere kant geeft dit me de ruimte om alles eens goed op een rijtje te zetten, tenminste dat is de bedoeling. De broodnodige rust te nemen en toch het kleine beetje vrijheid om mijn beslissingen de tijd te geven. Al voelt het toch altijd weer als een achtbaan. 

Erbij willen horen

En toch is dat in een maatschappij als deze niet altijd geven gemakkelijk, het maakt niet uit wat je mankeert er word toch altijd een beetje aan je getrokken, het blijft dingen van je verlangen. En daar blijf ik gevoelig voor. Ik wil er hoe dan ook bij horen, maar weet dondersgoed dat dat niet altijd even realistisch is. 

Het helpt dan ook niet dat er niets te zien valt, onzichtbaar ziek, chronisch ziek of NAH. Je kunt het niet aan iemand zijn gezicht aflezen. En een t-shirt aandoen met wat je mankeert is overtrokken maar zou soms wel gemakkelijk zijn. 

Prio nummer 1= ikzelf

Daarom probeer ik lief voor mezelf te zijn, pak mijn rust, overdenk wat ik wil overdenken en doe wat ik kan. Wat de maatschappij wil, is even niet aan de orde. Ik sta voorop en vooral mijn gezondheid is nu top prioriteit. Even ben ik egoïstisch. Gewoon omdat het moet.

Ze zeggen wel eens, je kunt pas goed voor een ander zorgen als je goed zorgt voor jezelf. 

Waarom vinden we juist dat dan zo lastig?? 

Misschien moeten we dit zinnetje maar eens met een sticky note op ieders koelkast gaan plakken. Onszelf hieraan reminden, elke keer als we het ding open trekken. 

Het geeft zoveel lucht!

Hoe is dat voor jou? ben jij goed in zorgen voor jezelf?