Door: Jill Spratt.

 Lieve lotgenootjes,

Het onderwerp van deze maand bij Platform NAH is life redesign. In mijn hoofd beginnen goede voornemens ook pas echt in februari. Januari is een soort oefenmaand, waar de goede voornemens even op de proef mogen worden gesteld voordat ze officieel haalbaar worden verklaard. Dus wat zijn mijn wensen met NAH voor dit jaar?

Ambitie realistisch?

Aan ambitie geen gebrek. Het allerbelangrijkste is mijn bachelor halen, maar wel binnen de grenzen van wat mijn brein nu aankan. Vanuit die gedachte begon ik enthousiast aan een lijst: meer journallen, weer een keer kickboksen (zaktraining uiteraard), bewuster investeren in vrienden en familie, een brainfriendly festival bezoeken. In mijn hoofd leefde ik die versie van mezelf al. Tot ik me realiseerde dat veel van die plannen misschien niet ambitieus, maar onrealistisch waren. Dat voelde confronterend. Alsof ik steeds probeer te voldoen aan een oude maatstaf die niet meer past bij wie ik nu ben.

Perfect hersengedrag

Vorig jaar stond volledig in het teken van wat ik ben gaan noemen: perfect hersengedrag. Het draaide om controle. Mijn hersenen zo optimaal mogelijk behandelen, alsof ik met genoeg discipline elk risico kon uitsluiten. Mijn dagen waren strak gestructureerd, cognitieve inspanning werd zorgvuldig afgewisseld met rust. Geen alcohol, geen cafeïne, geen bewerkt eten. Alles in dienst van herstel. Het gaf houvast en stabiliteit, maar het vroeg ook veel van me.

Een keerpunt

Na kerst vertrok ik naar Sevilla en die week werd onverwacht een keerpunt. Om te kunnen genieten moest ik iets loslaten. Ik week af van mijn vaste ritme, dronk gewone koffie omdat decaf daar nauwelijks te krijgen was, at minder strikt en schoof mijn bedtijd op. Zelfs mijn middagdutje, dat normaal een essentieel resetmoment is om de rest van de dag überhaupt aan te kunnen, liet ik een keer los. Dat voelde spannend, bijna onverantwoord. Ik was zó bang dat dit de rest van de week negatief zou beïnvloeden. Die angst leidde tot kleine mentale breakdowns, vooral in mijn hoofd.

 Maar het gebeurde niet.

 Wat ik merkte, was dat het loslaten van mijn strenge regels en vooral van het schuldgevoel dat erbij hoorde, ruimte gaf.

Harnas

Dat perfecte hersengedrag is te vergelijken met een harnas. Het beschermt me tegen overprikkeling en terugval, maar het is zwaar en ik draag het altijd, ook als er geen direct gevaar is. Soms vraag ik me af of het harnas niet zwaarder is dan de klap waartegen het me probeert te beschermen. Juist doordat ik alles onder controle wilde houden, werden dingen soms onbeheersbaar.

Ik betrap mezelf er namelijk op hoe streng ik ben. Als lezen niet lukt of ik na vijf minuten achter mijn laptop misselijk word, voel ik direct teleurstelling en frustratie. Alsof ik tekortschiet in iets wat ooit vanzelf ging. Appjes bijhouden was met ADHD al lastig, maar nu voelt het soms onmogelijk. Ik mis mijn vrienden, maar in groepen afspreken is een grote uitdaging. Tegelijkertijd moet ik mijn energie verdelen als een schaars budget, waardoor er minder overblijft dan ik zou willen. In die teleurstelling wil ik niet blijven hangen, net zo min als in perfectionisme.

Mijn life redesign dit jaar

Misschien is mijn life redesign dit jaar geen strakker schema, maar een zachtere houding. Sommige dingen zijn geen regels, maar randvoorwaarden. Mijn middagdutje is daar één van: als ik die oversla, voel ik dat niet alleen die dag, maar ook daarna. Cafeïne is voor mij een no go, gelukkig bestaat decaf.  Een wijntje kan op z’n tijd, maar ik weet inmiddels dat ik de dagen erna extra herstel moet incalculeren.

 Dus bij deze is dit mijn persoonlijke life redesign: niet vasthouden aan perfect hersengedrag.

Ik kan me voorstellen dat sommigen van jullie dit proces al hebben doorgemaakt. Dat je dit wellicht herkent uit je eerste jaren met NAH. En voor wie er middenin zit: hopelijk geeft dit een stukje herkenbaarheid en rust. Dat milder worden voor jezelf soms geen achteruitgang is, of een vorm van falen, maar juist een vorm van vooruitgang.

 Heel veel liefs,

Jill