Door: Danielle Slofstra.

Dagelijks leven met NAH

Aan mij zie je niets.
Geen littekens. Geen hulpmiddelen. Geen waarschuwingsbordje.
Ik sta rechtop, voer gesprekken, maak grapjes. Ik doe wat van mij verwacht wordt. Dat is wat zichtbaar is.

Achter mijn ogen is het een ander verhaal.

Daar is constante ruis. Alsof er altijd een radio aanstaat die ik niet uit kan zetten. Gedachten komen binnen, maar raken elkaar kwijt.
Woorden die ik ken, maar soms niet kan vinden. Vermoeidheid die niet te verklaren is en niet verdwijnt, hoe vroeg ik ook naar bed ga.

Niet-aangeboren hersenletsel is een letsel zonder uiterlijk bewijs.
Dat maakt het ingewikkeld. Voor anderen, maar ook voor mijzelf.

Want als niemand iets ziet, ga je jezelf bevragen: Doe ik niet te moeilijk? Moet ik mijzelf gewoon aanpassen? Moet ik niet gewoon doorzetten?

Lang, heel lang heb ik dat geprobeerd. Doorzetten. Meebewegen. Over mijn grenzen gaan, omdat ik ze pas voelde als het te laat was. Met de gevolgen daarvan: continue hoofdpijn.
Uiteindelijk viel ik uit op mijn werk en verloor ik mijn baan.

Verlies

Er zijn dagen dat ik alleen maar stilte wil. Dagen waarop denken zelfs te veel is.

De buitenwereld ziet wat ze willen zien. Ze zien herstel en denken: “ze doet alweer best veel.”
Ik voel alleen maar verlies.
Verlies van tempo. Van overzicht. Van vanzelfsprekendheid. Van mijn baan.

Ik ben niet meer wie ik was.
Ik ben iemand anders geworden.
Niet slechter. Beter? Dat weet ik nog niet. Ik ben anders.
Ik ben op weg met mijn NAH.

Deze rubriek

In deze rubriek schrijf ik over dat verschil. Over wat niet zichtbaar is, maar alles bepaalt in mijn leven.

Ik schrijf over leven met NAH, zonder het mooier te maken dan het is. Misschien een succesverhaal. Misschien tips. Misschien een ‘Ode aan mijn oude ik’. Misschien over creativiteit. Misschien over dat wat jou ook bezig houdt.

Ik geef jou een inkijkje in wat er achter mijn ogen speelt.

Misschien herken je jezelf in mijn woorden. Misschien lees je mee om beter te begrijpen wat NAH betekent voor iemand die ermee leeft.

Je bent welkom.

Neem een moment om te vertragen en stil te staan bij wat vaak onzichtbaar blijft.