Door: Merlin Linssen.

“Mijn hoofd draagt littekens
die niemand ziet,
maar elke dag fluisteren
hoe anders alles is geworden.

Ik verloor vanzelfsprekendheid,
snelheid, scherpte misschien.
Maar vond traagheid, dieper voelen,
een nieuw soort zien.

Mijn dagen vragen zachtheid,
pauzes zonder schuld.
Ik leer luisteren naar grenzen,
die vroeger geen stem hadden.
Ik ben niet gebroken,
ik ben veranderd.

Mijn kracht woont nu
in volhouden, in opnieuw beginnen, in blijven liefhebben
wat ik ben geworden.

Dit is mijn leven met NAH:
niet minder,
maar anders waardevol.”