Door: Jill Spratt.

Vandaag neem ik jullie mee in hoe ik NAH heb opgelopen.

Mijn ongeluk

In september 2024 stond ik op het punt om met mijn minor te beginnen in Rome. Ik woonde daar twee weekjes, tot ik op de zaterdag voordat de colleges zouden starten met een elektrische step in een enorme kuil terechtkwam en de Romeinse stoep kopte. Ik was even buiten bewustzijn, wist niet waar ik was en herkende mijn huisgenootje niet. Met de ambulance werd ik naar het ziekenhuis gebracht.

Terug naar Nederland

Achtenveertig uur later, met weinig slaap, veel pijn en angst, één tand minder en een geschaafd hoofd dat tot wel twee keer zo groot was opgezwollen, ben ik teruggevlogen naar Nederland. Ik zag er zo zorgwekkend uit dat Italianen hardop “mamma mia…” zeiden. Dat was wel een contrast met de ‘bellissima’ die ik eerder regelmatig hoorde. 

De weken daarna werd het langzamerhand duidelijk dat mijn minor er niet meer inzat. Ik had alleen nooit verwacht dat ik nu, zestien maanden later, nog steeds zoveel klachten zou hebben.

Terug naar Rome

Vijf weken na mijn ongeluk vloog ik samen met mijn moeder en zusje terug naar Rome. Met een noise cancellingkoptelefoon, een extra grote zonnebril én een staafmixer om al mijn eten te kunnen pureren. Als kers op de taart kon ik namelijk maanden uitsluitend vloeibaar eten, omdat mijn tanden te pijnlijk en te kwetsbaar waren.

Teruggaan vond ik doodeng. Het voelde veel te vroeg en ik stelde mezelf gerust met de gedachte: ik haal m’n spullen op en vlieg gelijk weer terug. Achteraf gezien was het de allerbeste keuze dat ik ben gebleven.

Het was zoeken naar balans in zo’n drukke stad, maar ik ontdekte een andere kant van Rome. Rustige musea, yogalesjes in het park dat bijna onze achtertuin was, veel journallen, rust en fijne momenten met de mensen om me heen en de vrienden die langskwamen.

Herstel en acceptatie

De periode daarna was erg bewogen. Ik heb geprobeerd weer in mijn oude studentenhuis te wonen en mijn studie op te pakken, maar al snel bleek dat dit niet haalbaar was.

Ik zit in een levensfase waarin je normaal gesproken langzaam het studentenleven achter je laat en toewerkt naar de volgende stap. Bij mij gebeurde dat abrupt. Het werd me ineens ontnomen.

Hoe gaat het nu

Oud en nieuw heb ik gevierd met mijn vriend in Sevilla. Deze vakantie voelde als een realisatiemoment en een keerpunt in hoe ik naar mijn herstel en gedrag kijk. Het heeft me in korte tijd verder gebracht dan ik had verwacht. In mijn eerste blog van deze maand ga ik hier dieper op in.

Ik heb net mijn tentamenperiode achter de rug. Studeren blijft een grote uitdaging, iets waar ik in mijn rubriek ook bij stil wil staan. Nu zit ik in mijn laatste maand in Groningen, waarin ik alles op mijn eigen manier probeer af te sluiten en een plekje te geven.

De toekomst na mijn bachelor is onzeker. Dat is enerzijds iets om te omarmen, maar het brengt ook twijfels en keuzestress met zich mee. Ook daar wil ik met jullie bij stilstaan.

Ik heb enorm veel zin om te schrijven over het leven met NAH: de mooie kanten, maar ook de minder leuke.

Tot gauw,

Liefs Jill