Saïd is ook een nieuwe blogger op Platform NAH. Hij gaat in zijn rubriek Leven NAH de val, maandelijks zijn gedachtes met je delen. Je kunt Saïd ook volgen op Instagram.

Hij stelt zich hier graag aan je voor.

Mijn naam is Saïd. Ik ben een 34-jarige man, vader van drie jongens, partner en iemand die leeft met NAH. Ik kom uit Maastricht en ben half Marokkaans.

Samen met mijn vrouw Rachel heb ik drie kinderen: Damin van 8, Riaz van 5 en Zian, die op 14 januari 1 jaar is geworden. We hebben ook een labrador, Pie. Met hem wandel ik regelmatig wat langere stukken.

Mijn NAH

Op 19 augustus 2022 veranderde mijn leven in één klap. Na een ongeval met de mountainbike, belandde ik twee weken in coma. Ik liep daarbij ernstig traumatisch hersenletsel op. Artsen gaven weinig hoop en spraken harde verwachtingen uit over mijn toekomst. Er werd gezegd dat ik het verstand van een vijfjarige zou houden, nooit meer zou kunnen werken en altijd zorgafhankelijk zou blijven.

Wat volgde was geen rechte weg omhoog, maar een lange weg met omwegen, twijfels, vallen en weer opstaan.

Mijn restverschijnselen

Sindsdien leef ik met verschillende klachten. Ik heb last van dubbel zicht. Hier ben ik eerder aan geopereerd, maar de klachten zijn volledig teruggekomen. Op dit moment ben ik in behandeling in het UMC Amsterdam en sta ik op de wachtlijst voor een nieuwe strabismusoperatie.

Daarnaast heb ik dagelijks hoofdpijn. Ook ervaar ik een doof en tintelend gevoel aan de rechterkant van mijn lichaam, van mijn hoofdhuid tot aan mijn tenen. Vooral in mijn vingers en in de spieren van mijn arm heb ik hier veel last van.

Naast de lichamelijke klachten merk ik ook cognitieve veranderingen. Ik raak sneller overprikkeld, ben sneller gefrustreerd en onzeker geworden over dingen die vroeger vanzelf gingen. Dat kan soms zorgen voor een chagrijnige stemming, iets wat niet altijd zichtbaar is voor de buitenwereld.

Leven met NAH is…

Na mijn ongeval heb ik nog drie jaar gewerkt als automonteur bij Porsche. Pas sinds een paar maanden is dat niet meer zo. Leven met NAH betekent voor mij leven in een ander tempo.

Met grenzen die je niet altijd ziet. Met een hoofd dat vaak tegenwerkt en een lichaam dat signalen geeft die ik nog steeds leer begrijpen. Het is zoeken, bijstellen en soms accepteren.

Maar ook ontdekken wat wél kan. Op mijn manier.

Waarom ik schrijf

Ik schrijf omdat ik mij beter kan verwoorden op papier dan in gesprekken. Omdat eerlijk delen soms meer helpt dan goede adviezen. Toen ik zelf op zoek ging naar herkenning, merkte ik hoe weinig eerlijke en positieve verhalen er te vinden zijn over leven met NAH. Die heb ik zelf gemist.

Met wat ik schrijf probeer ik het onzichtbare een beetje zichtbaarder te maken. Niet om te laten zien hoe het moet, maar om te delen hoe het voor mij is.

Naast deze rubriek deel ik mijn verhaal ook op Instagram via @levennahdeval. Daarnaast ben ik bezig met het schrijven van een boek over mijn leven na het ongeval. Dat gaat stap voor stap. Ik ben me rustig aan het oriënteren op een uitgever die daarbij past. Mocht iemand tips hebben over een uitgever die past bij dit soort verhalen, dan hoor ik dat graag.

Leven NAH de val

Binnen Platform NAH schrijf ik in mijn eigen rubriek Leven NAH de val. Daarin neem ik je mee in mijn leven met NAH. Ik schrijf over zoeken naar balans, omgaan met grenzen en het opnieuw vormgeven van wie je bent. Geen perfecte succesverhalen, maar ook geen somber verhaal. Wel ruimte voor eerlijkheid, herkenning en af en toe wat humor.

Mijn doel is niet om te laten zien hoe het moet. Ik ben zelf ook nog steeds aan het uitvogelen hoe dit leven met NAH werkt. Wat ik wel kan doen, is delen wat ik onderweg tegenkom. Wat helpt, wat schuurt en wat soms gewoon niet lukt.

Als mijn woorden iemand het gevoel geven niet alleen te zijn, of net dat kleine duwtje om wat milder voor zichzelf te zijn, dan is dit voor mij al geslaagd.