Door: Jurgen Verboven.

Waar ik vandaan kom

Mijn opvoeding werd gedaan door 2 hele lieve ouders. Ze stonden altijd voor me klaar als er iets was en de helpende hand werd altijd graag geboden. Ook als die niet perse nodig was of gevraagd werd. En dit komt weer uit hun opvoeding. Altijd voor elkaar klaarstaan, en altijd je best doen. Of beter gezegd; altijd hard werken. Want, als je hard werkt, draag je wat bij en ben je meer waard als mens. Zo kregen zij het ook mee van hun ouders; en die waarschijnlijk weer van hun ouders enzovoort.

Als dit is wat je altijd hoort, en de mensen binnen je familie hiernaar leven, is dat wat jij ook zo gaat voelen, en geloven. Dus jij gaat ook hard werken. Hoe meer hoe beter. Hoe harder je werkt, hoe beter je je voelt. Want dat is toch waar het om gaat. Toch? Althans, dat denk je…

En toen was alles anders

En dan plots verandert je leven. Je hersenen krijgen een klap, en de gevolgen zijn niet te overzien.

Het altijd maar hard werken; nooit ziek melden; altijd maar doorgaan om van waarde te kunnen zijn. Non-stop onderdompelen in feestgedruis met je vrienden… Ineens is dat niet meer vanzelfsprekend. Niet meer mogelijk zelfs. Nou ja; niet op de manier die je zo goed dacht te kennen.

Zo ook voor mij. In 2010 zorgde een klap tegen een boom ervoor, dat ik mijn leven volledig opnieuw vorm moest gaan geven. Wat ben, of kan ik dan, als ik niet meer werk? Wie ben ik dan?

Sommige mensen kunnen dit waarschijnlijk makkelijker vormgeven of relativeren dan anderen. Maar ik niet. 

Want hoe harder je werkt, hoe meer je waard bent, toch? Wat moet ik dan nu!? Dit was mijn overtuiging. Want dat was mijn voorbeeld tijdens mijn leven tot dan toe.

Mijn nieuwe realiteit

Een lange weg heb ik afgelegd sindsdien. Met veel vallen, maar vooral ook veel opstaan. En stapje voor stapje heb ik deze overtuiging proberen aan te passen naar de nieuwe realiteit. En nu, 15 jaar later, kan ik met trots zeggen dat deze zware periode me sterker heeft gemaakt dan ik ooit had kunnen dromen.

Ik kan dan misschien niet meer werken, maar het leven heeft me hier heel veel waardevols voor teruggegeven. 

Workaholic als ik was, zou dat ervoor gezorgd hebben dat ik mijn huidige vrouw niet zou hebben ontmoet. Dat we ons leven niet zo hadden kunnen inrichten als we nu doen, met alle flexibiliteit die we nu kennen. 

En vooral sinds ik vader ben geworden, 10 jaar geleden. Oké, het was best zwaar om een kind op te voeden met de complicaties die mijn NAH met zich meebrengen. Maar zou het niet veel erger zijn geweest, als ik al die tijd met mijn kleine meid helemaal niet mee had gemaakt? Omdat ik altijd maar aan het werk zou zijn geweest. 

Waar het wel echt om draait in het leven!

Doordat ik door mijn letsel niet meer kon werken en dus veel thuis was, heb ik een band mogen opbouwen met mijn dochter, die ik anders nooit gehad zou hebben. Een band waarin zij weet dat ik altijd voor haar klaarsta en ze met alles bij me aan kan kloppen. De veiligheid die ze voelt als we bij haar zijn. Zijn allemaal dingen die anders misschien wel nooit zo mooi hadden kunnen groeien.

De laatste 15 jaar heeft mijn eigenwaarde een flinke klap gegeven. Ik hield niet meer van mezelf, en wist ook echt niet of dat ooit nog zal komen. Mijn mannelijkheid die ik voelde als kostwinner voor mijn gezin, is als sneeuw voor de zon verdwenen. 

Maar niets weegt op, tegen de dankbaarheid en liefde die ik voel als ik naar mijn dochter kijk en de tijd die ik met haar heb kunnen doorbrengen ‘dankzij mijn letsel’. 

Is dat niet, waar het echt om draait in het leven?

Ik ben blij, dat ik niet de man ben geworden die ik vroeger dacht te moeten zijn. 

Deze versie is veel waardevoller.