door: Saïd Mallali – @levennahdeval


Na zijn ongeval met hersenletsel veranderde het vaderschap voor Saïd voorgoed. Waar hij vroeger altijd onderweg was, leerde hij nu wat echt belangrijk is: niet wat je doet, maar dat je er bent.

Vaderschap

Vader zijn is het mooiste wat er is. Tenminste, dat dacht ik altijd, tot ik opnieuw moest leren wat dat eigenlijk betekent. Sinds mijn ongeval en het hersenletsel dat daarop volgde, is vaderschap niet meer vanzelfsprekend. Het is niet alleen liefde, trots en lachen, maar ook twijfel, schuldgevoel en frustratie.

Voor mijn ongeval

Voor mijn ongeval was ik allesbehalve de perfecte vader. Ik werkte fulltime als automonteur en ’s avonds stond ik vaak nog bij familie of vrienden een auto te repareren. Ik was veel weg, altijd druk, altijd bezig. Ten tijde van mijn val hadden we twee jongens. Over een derde kind hadden we het nooit echt gehad, dat stond eigenlijk nog open.

Wat er echt toe doet

Na mijn val zag vooral ik in hoe kwetsbaar het leven is. Je merkt ineens dat je ‘vrienden’ minder ziet of hoort als jij niet meer degene bent die contact zoekt of helpt. Dat knaagde aan me. Ik dacht: misschien wil ik mijn tijd anders investeren. Niet meer in alles en iedereen, maar in mijn eigen gezin.

Dus bracht ik het onderwerp ter sprake. En toen was het hek van de dam, haha. We bespraken of dit wel verstandig was, of ik dit fysiek en mentaal nog aan zou kunnen met mijn hersenletsel. Maar diep vanbinnen wist ik het al. Ik wilde mijn tijd besteden aan iets wat echt belangrijk is. We besloten ervoor te gaan, en eerlijk, het is het mooiste wat ons na mijn val is overkomen.

In het begin kregen we te horen dat het een meisje zou worden. Natuurlijk hoopten we daar stiekem allebei op. Na zes weken bleek het toch anders: het werd weer een jongen. Dat was even een domper, vooral voor mij. Maar nu kan ik met volle overtuiging zeggen dat hij het leukste kersje op de taart is dat er bestaat. Ik grap wel eens: echte mannen maken mannen toch, ik heb mijn dienst wel bewezen.

Altijd uitdagend

Toch blijft het vaderschap met NAH een uitdaging. Soms wil ik nee zeggen, maar zeg ik ja. Dan ga ik met hoofdpijn toch iets met ze doen, al weet ik dat ik daar later voor moet betalen. Het is dat eeuwige gevoel van willen geven, ook als de tank eigenlijk leeg is. Soms voel ik me schuldig als ik rust nodig heb of iets niet volhoud. Maar mijn kinderen laten me elke dag zien dat ik niet minder vader ben omdat ik minder kan. Ze willen geen perfecte vader, ze willen hun vader.

Ik ben er altijd

Deze drie jongens zijn mijn trots. Ze herinneren me eraan dat liefde niet zit in wat je doet, maar in dat je er bent. Vroeger was ik altijd onderweg, bezig met werk, bezig met anderen. Nu ben ik thuis, echt aanwezig. En dat is veel waardevoller dan alles wat ik toen dacht te moeten doen.

Mijn boek Leven NAH de val

Ik ben momenteel bezig met het schrijven van mijn boek Leven NAH de val. Daarin beschrijf ik de keuzes die je maakt als het leven je dwingt om stil te staan.

Op mijn Instagram @levennahdeval deel ik meer over die reis. Ik ben deze pagina begonnen omdat ik mijn verhaal te heftig vond om verloren te laten gaan. Tijdens mijn eigen herstel zochten we naar vergelijkbare situaties, maar vonden nagenoeg niets vergelijkbaars. Daarom besloot ik mijn proces open te delen. Voor mezelf, als een manier om alles te verwerken, maar ook voor anderen. Ik wil laten zien dat het leven, ondanks alle doemvoorspellingen, nog steeds een andere en mooiere wending kan nemen dan je ooit had gedacht. Niet als perfecte vader, maar als een man die elke dag probeert het beste van zichzelf te geven. Zelfs met hoofdpijn, en vaak met een glimlach erbij.

Wil je reageren op dit verhaal of meer lezen over Saïd zijn herstel? Volg hem via @levennahdeval.