Door: Romy van Berkel

Stilte

Het was even stil vanuit mijn kant. Soms zit ik vol schrijf- en leefinspiratie, en soms komt er even niets. Er zijn veel momenten geweest dat ik even nergens zin in had. Zoekend naar zingeving buiten mijzelf, was de stilte (in mij) even precies de bedoeling.

De diepte van de winter

De winterperiode was intens. In het sneller donker worden van de dagen was er blijkbaar meer ruimte voor de diepte in mij, het donker in mij. De datum dat het twee jaar geleden was, ging niet zomaar voorbij. In mijn vorige blog schreef ik nog over rouwverwerking in het gezin. Het voelde op dat moment alsof ik dat proces zelf wel voorbij was. Maar rouw kent geen tijd, en we bewegen met ons gezin mee met de golfjes van wie op dat moment de ruimte nodig heeft. En dit 2de jaar voelde als een nog groter verlies dan het eerste jaar. Iets waar mijn hoofd niet bij kan. Maar ik weet, ik hoef het niet te snappen. Het verdriet, de boosheid, frustratie en het rouwen om wat verloren is.

Liefde en wijsheid van kinderen

Ik wil niet negatief zijn, want ik mag niet vergeten wat wel mooi is. Al mijn kinderen zeggen zelfs tegen mij: “Mama, jij bent leuker dan voor je herseninfarct, want je bent meer jezelf en je bent meer thuis.” Wat een liefde voor dit klavertje vier, wat een wijsheid dragen ze en wat kan ik ervan leren!

Maar ondanks dat ik deze woorden met liefde ontvang, kon ik het op dat moment even niet voelen. Ik zei de woorden hierboven tegen mijzelf in de zin van: “Ik mag niet klagen, want…” Maar ik probeerde ervan weg te lopen. Ik wilde niet één zijn met die gevoelens. En hierdoor kwam ik juist in een cirkel van overprikkeling. Ik kon de rust minder goed vinden.

Spiegels in het gezin

Wat gebeurt er dan in mijn gezin? De spiegels worden zichtbaar, daar waar ik zelf niet naartoe wil bewegen, en mijn kinderen laten dat extra goed zien. Omdat ze vanuit liefde (onbewust) willen dat het goed met me gaat. En daarbij horen ook alle emoties die er mogen zijn. Mijn gevoelens waren even verdoofd; als een beschermlaag om mij heen had ik onbewust een muurtje gebouwd.  Mijn vier lieve kinderen wilden mij dat laten zien door “vervelend” gedrag, emoties die in alle hevigheid om mij heen bewogen. Juist omdat ik dit weet, maar op dat moment niet bij kon, voelde ik me een minder goede moeder. Dat wat ik andere moeders mee wil geven, lief zijn voor jezelf en het niet perfect hoeven doen, kon ik mezelf even niet geven. Dat muurtje had ik nodig; het was teveel. En het is helemaal oké.

Hoe doe je dat als moeder?

Nu kan ik met tips komen over hoe je als moeder om moet gaan met rouwverwerking. Maar ik denk dat de kunst zit in het allemaal er maar te laten zijn. Wanneer je het dan maar even niet goed doet, is dat misschien juist perfect. Want hoe mooi is het dat jij aan je kinderen kunt laten zien dat je het ook niet goed mag doen? Dat jij op jouw manier mag rouwen, soms met een muurtje en in jouw tijd breek je het open. Dat het perfect is om het niet perfect te doen. En door dit te schrijven kan ik weer met liefdevolle zachtheid terugdenken aan de donkere winter. Want het mag ook even lastig zijn.

Wat ik probeer mee te geven aan mijn kinderen, is dat alles er echt mag zijn. Ik deel dat ik mezelf niet zo fijn voel, maar dat dit van mij is en niet aan hen ligt. Dat ze het bij mij mogen laten en dat ze hierin de emoties mogen loslaten die van mij zijn. Dan vraag je je misschien af: hoe? Kinderen kunnen dit, zonder er te veel bij na te denken. Ze staan nog zo centraal bij hun gevoelens. En door het uit te spreken laat je al los.

Ik vraag nu zelf weer hulp, op mijn manier. En dat vind ik ook mooi. Hulp vragen is oké; dit signaal geef je dan ook mee.

Reflectie op moederschap

Mijn herseninfarct doet mij de laatste tijd zoveel denken aan een geboorte. Ik coach (pas geworden) moeders en daarbij geef ik vaak aan: geef jezelf de tijd om te wennen aan het moederschap, aan de nieuwe jij. Minimaal 2 jaar… Of jij en je kleintje groeien samen in jullie eigen tijd. En noem maar op. Deze woorden blijf ik nu ook herhalen naar mezelf. In de nieuwe ik, ik als nieuwe mama, volgens de kinderen leuker dan daarvoor…

Nou, daar doe ik het voor! Laten we soms de wereld maar eens zien door de ogen van een kind.

Ik kijk uit naar de lente (in mij)! 

 Liefs, Romy