Door: Marinda van Lagen.

Hallo allemaal!

Ik ben Marinda van Lagen, 30 jaar, geboren op de Veluwe, maar woon nu samen met mijn liefde Micha en onze beestenbende in Enter (Twente). Wij wonen op een hele fijne plek, met de paarden aan huis, waar ik elke dag van geniet en die mij de rust en ruimte geeft die ik nodig heb.

Na het oplopen van NAH was ik veel aan het zoeken naar informatie, ervaringsverhalen en podcasts, en dit platform heeft mij daar zeker bij geholpen. Schrijven vind ik leuk en ik hoop daarom door het schrijven van blogs op dit platform waardevolle informatie, maar ook herkenning te kunnen delen met jullie.

Mijn ongeluk

Het is bijna 2 jaar geleden dat ik mijn hersenletsel opgelopen heb (mei 2023). Dat gebeurde terwijl ik bezig was met wat ik het liefste deed en doe: paardrijden. Gelukkig kan ik mijzelf er niets meer van herinneren, waardoor ik ook niet bang geworden ben. Ik kan gelukkig weer af en toe paardrijden, al is dat niet zo fanatiek als vroeger.

Het gebeurde tijdens een wedstrijd, mijn paard vond iets eng, struikelde en ik viel eraf. In de val viel mijn paard gedeeltelijk bovenop mij, waardoor ik niet verder kon rollen en mijn lichaam en hoofd een hele harde klap tegen de grond maakten.

Ik ben na een aantal dagen wakker geworden in het ziekenhuis, en daar bleek dat ik een subarachnoïdale bloeding had gehad en ik heb Diffuus Axonale hersenschade opgelopen.

In eerste instantie was er ook veel zichtbare schade, zoals uitval links, geen balans en evenwicht (waardoor lopen niet mogelijk was) en niet normaal kunnen praten. Dit is gelukkig de eerste weken erg goed hersteld. Ook zag ik dubbel (en gekanteld) wat bleek te komen door een verlamde hersenzenuw en hier heb ik vorig jaar een oogspieroperatie voor ondergaan. Dit heeft mijn zicht gelukkig veel verbeterd en ik zie nu alleen in een bepaalde blikrichting nog dubbel.

Revalidatie rollercoaster

Na een aantal weken mocht ik naar het revalidatiecentrum. Eerst heb ik daar een aantal weken klinisch gerevalideerd en daarna nog een aantal maanden poliklinisch. Hier heb ik grote stappen gemaakt in mijn herstel: ik kon weer lopen, mijn balans was weer grotendeels hersteld en ook mijn spraak werd steeds beter.

Toch merkte ik thuis dat er meer veranderd was en toen werden de onzichtbare restverschijnselen pas echt duidelijk voor mij. Omdat ik vastberaden was verder te herstellen, heb ik nog meerdere trajecten gevolgd, zoals arbeidsrevalidatie, een individueel traject bij Interakt Contour (het Hersenz traject was nog geen optie qua belastbaarheid), een waardevol traject bij de neuro optometrist en behandelingen bij de osteopaat. Maar wat mij tot nu toe het meest geholpen heeft in mijn verdere herstel is het traject wat ik recent gevolgd heb bij Brainproof. Hier zal ik ook in mijn blogs wat meer over delen.

Onzichtbare restverschijnselen

Zoals ik al benoemde werden na een tijdje de onzichtbare klachten pas duidelijk voor mij. Nadat ik weer een beetje geland was, was ik in eerste instantie vooral blij dat ik weer kon lopen en praten en dacht ik dat ik snel weer de oude zou zijn. Helaas is de werkelijkheid anders. De klachten die voor mij het meest beperkend waren/zijn, zijn mijn beperkte belastbaarheid en energie, extreme hoofdpijn, prikkelbaarheid, moeite met prikkel- en informatieverwerking en moeite met geluid, licht en drukte. Op dit moment merk ik dat hier al wel wat dingen in veranderen en ik hoop die stijgende lijn door te kunnen zetten, zodat ik af en toe wel weer naar een verjaardag zou kunnen of een dagje weg met Micha, zonder dat de energie na 1,5 uur op is en ik direct overprikkeld raak en lang moet herstellen. Ik heb er vertrouwen in dat ik met de kennis en tools die mij geleerd zijn, die stappen in de toekomst kan proberen te maken en ook in die reis neem ik jullie graag mee.

Een nieuwe werkelijkheid

Waar ik eerder altijd bezig was, van hot naar her vloog en een uitdagende baan had, is het voor mij nu nodig om meer rust in mijzelf te vinden en leer ik nee zeggen tegen anderen, waardoor ik ja zeg tegen mijzelf. Altijd maar aan staan en bezig zijn is geen optie meer. Dit is lastig als je jong, gedreven en sociaal bent, maar mijn lichaam en hoofd geven aan dat het nodig is. Dit gaat niet altijd vanzelf en is op sommige momenten heel moeilijk, maar ik heb geleerd dat ik mijn karaktereigenschappen ook in kan zetten op een andere manier en leer hier steeds beter een weg in te vinden. 

Waar ik nu van geniet is, als ik lekker buiten kan zijn, dingen kan doen met mijn paarden, onze hond of in de tuin ben en het liefst samen ben met Micha. Mijn paard krijgt dit jaar weer een veulentje en dat zijn erg leuke dingen om naar uit te kijken. 

– Marinda


PS: Mochten jullie mijn verhaal uitgebreider willen horen, kunnen jullie dat beluisteren in deze podcast aflevering waar ik te gast ben geweest. Dit was voor het Brainproof traject en inmiddels heb ik zeker stappen gemaakt en is niet alles meer actueel, maar wellicht wel herkenning voor jullie!