Door: Niesetta Nijgh

Als ik heel eerlijk antwoord zou geven op deze vraag, dan is het voor mij op dezelfde manier gegaan als bij mensen zonder NAH. Ik kan mij er iets bij voorstellen dat dit van alles bij je oproept maar dat is oke, ik ga je meenemen in mijn verhaal en dan snap je misschien beter waarom ik dit zeg.

Mijn naam is Niesetta Nijgh en op 21 juni 2020 kreeg ik een verkeersongeluk waar ik traumatisch hersenletsel aan over heb gehouden. Nu dacht ik met momenten ook dat ik nooit meer een partner zou kunnen vinden, maar het tegenovergestelde bleek waar. De weg er naartoe was moeizaam, interessant, frusterend en nog een hele hoop meer.

Daten

Wat je denk ik goed moet beseffen is dat daten in de huidige maatschappij voor iedereen lastig is en je daar dus niet alleen in bent. Wat mij heel erg heeft geholpen is om te accepteren dat ik (met letsel) de liefde waard ben! Dat jij net zo goed verwachtingen mag hebben van een relatie en niet met het eerste en beste genoegen hoeft te nemen. Ik heb voordat ik ging daten een lijstje voor mezelf gemaakt met kwaliteiten en eigenschappen die ik zoek in een partner. Bijvoorbeeld dat hij humor heeft, attent is, sociaal en ga zo maar door. Dit was voor mij heel helpend omdat ik daardoor veel minder naar een bepaald soort type op zoek was en meer keek naar het totaal plaatje.

Datingapps

Ik heb ongeveer een jaar na mijn ongeluk mij ingeschreven op verschillende datingapps. Mijn favorieten waren:

  • Bumble (daar kun je het gesprek als vrouw zelf starten en heb jij dus de controle in handen.)
  • Ik vond Breeze heel prettig omdat je bij die app meteen een afspraak maakt en niet eerst van tevoren kunt chatten (scheelt heel veel prikkels, maar het geeft wel iets meer spanning). 

Wat denk ik het belangrijkste is om mee te geven als het gaat over daten is dat het altijd spannend is en dat er een risico bestaat dat je iemand moet afwijzen of dat je zelf afgewezen kunt worden. Wat ik zelf wel heb ervaren is dat ik nooit afgewezen ben vanwege mijn letsel. (En als ze dat wel hadden gedaan dan zeggen ze het toch niet in je gezicht.) Ik had de afspraak met mijzelf gemaakt dat ik het zou zeggen dat ik hersenletsel heb, als ik in het moment voelde dat ik het wilde zeggen en dat ging altijd goed. Ik heb tijdens het daten veel buiten afgesproken (lang leve de wandeldates) en dat vond ik zelf erg prettig. Dat zit je niet zo tegenover elkaar en beperk je meteen wat prikkels zonder meteen je hele verhaal te hoeven delen. Verder is ook mijn tip om daten te zien als een manier om jezelf ook wat beter te leren kennen, leuke activiteiten te ondernemen en ook te genieten van de aandacht.

Wees jezelf en onderzoek wat jij belangrijk vindt in een partner

Uiteindelijk heb ik mijn huidige partner gevonden tijdens mijn vrijwilligerswerk en wij zijn nu al meer dan een jaar heel gelukkig met elkaar! Wees jezelf, doe waar jij blij van wordt en onderzoek wat jij belangrijk vindt in je partner en je relatie en dan loop je hem waarschijnlijk vanzelf tegen het lijf. 

Wat ik veel hoor van andere lotgenoten is dat ze vaak het idee hebben iemand te moeten zoeken met letsel om de boel gelijk te houden, maar dat gevoel heb ik nooit gehad. Mijn huidige partner heeft zelf ook geen letsel en dat maakt verder geen verschil voor de onderlinge dynamiek. Het is ook oke als een relatie daarin niet helemaal perfect in evenwicht is, dat is geen enkele relatie en ook nooit consistent. De ene keer leunt de een wat meer en de andere keer de andere en dat is oke!

Veel succes voor iedereen die zich aan het datingsleven waagt en enjoy the ride!

Veel liefs, 

Niesetta

(Instagram: lotlifeoutoftrauma)