Door: Nathalie.

Hoi lezers van Platform NAH,

Mijn naam is Nathalie, ik ben 38 jaar oud en ik mag voor jullie een blog schrijven over het onderwerp ‘Relatie in combinatie met NAH’. Nu weet ik niet of ik wel de juiste persoon ben om iets te vertellen over relaties aangezien mijn persoonlijke ervaring niet altijd zo fijn is geweest, maar goed. Vandaag neem ik jullie mee in mijn NAH verhaal als inleiding op mijn relatie gerelateerde NAH verhaal (dat volgende week donderdag hier verschijnt).

Hoe ik NAH kreeg

Op 11 maart 2020 werd ik vroeg in de ochtend wakker met een tia, ik ben toen gezien door de dienstdoende huisarts op de spoedpost waar ik vervolgens weer mocht gaan in verband met een “goede” score. Helaas was het de volgende ochtend 12 maart helemaal mis, je raadt het wellicht al: bingo een herseninfarct! Ik bleek een gescheurde halsslagader te hebben en moest met spoed geopereerd worden. Welkom nieuw leven met NAH.

Revalidatie

Na een goede week in het ziekenhuis geweest te zijn, mocht ik verder revalideren bij het Roessingh. Ik was ontzettend blij met die kans en pakte dat ook met beide handen aan. Op dat moment woonde ik samen en moest ik dus mijn vertrouwde thuissituatie tijdelijk achter mij laten en dat niet alleen, ook mijn kind was alleen bij mijn inmiddels ex-partner. Ik weet nog dat ik dat ontzettend lastig vond. Allerlei vragen dwaalden door mijn hoofd. Ik kon er amper goed over nadenken, alles ging zo snel. Op dat moment heb ik toch de juiste keuze kunnen maken voor mijzelf en mij volledig kunnen focussen op mijn revalidatie. Ik kreeg signalen dat het thuis allemaal wel goed kwam en daar vertrouwde ik op.

In die periode van het Roessingh heb ik niet veel familie, vrienden of kennissen gezien in verband met de corona lockdown. Op dat moment was dat nou eenmaal zo, ik kon me er niet druk om maken, ik had mijn hoofd immers nodig bij andere dingen qua therapie en dergelijke. Als ik er nu op terugkijk heb ik het hoofdstuk Roessingh niet altijd als fijn ervaren. Natuurlijk is het een goede plek om te revalideren en ben je in goede handen, maar corona maakte heel veel kapot. Zo kon ik daar onder andere het sporten niet oppakken, mocht ik in het weekend niet op verlof naar huis en miste ik de gesprekken met naasten over wat mij nou eigenlijk was overkomen. Alles was ineens ‘anders’.
Ik ben van mening dat je na zo’n heftige gebeurtenis juist veel contact nodig hebt met je naasten om zo weer de relatie op te kunnen pakken. Je leven zit immers ineens in een rollercoaster waarbij je de nodige hulp wel kan gebruiken. Een relatie hoeft natuurlijk niet alleen om liefde te gaan, je hebt natuurlijk allerlei vormen van relaties. Denk bijvoorbeeld aan de moeder-zoon relatie, vader-dochter relatie etc.

Weer thuis

Ik kwam natuurlijk ook weer een keer thuis. Dat was op 10 April. Ik werd ontvangen met een “Welkom thuis” spandoek en moest het leven weer oppakken. Ik had daar het volste vertrouwen in, dit gaan we rocken. Ik had mijn herseninfarct overleefd, dus dit kon ik ook. Dat liep alleen totaal anders.

De relatie die ik had met mijn vriend en waarmee ik nog maar een jaar samenwoonde toen ik een herseninfarct kreeg, ging over. De relatie liep voor het krijgen van mijn herseninfarct al niet helemaal lekker en na vele gesprekken met de maatschappelijk werker van het Roessingh, de praktijkondersteuner van mijn huisarts en ons beide heb ik de knoop doorgehakt en uiteindelijk de relatie verbroken. Dit was natuurlijk geen makkelijke keuze, maar ik moest aan mijzelf denken.

Einde relatie en nieuw begin

Wat je vaak hoort is dat de relatie wordt verbroken door de partner zonder NAH. Dit heeft te maken met dat ze ineens een hele andere partner krijgen door het hersenletsel en ze hier niet mee om kunnen gaan. In ons geval was dat niet zo. Ik heb die keuze gemaakt. Dat ik die keuze heb gemaakt werd mij niet in dank afgenomen, ondanks dat wij samen hadden besloten om als vrienden uit elkaar te gaan. Ik was immers nog aan het revalideren en wilde gewoon nog met elkaar kunnen praten.

Op 17 december 2020 kreeg ik de sleutel van mijn nieuwe huurwoning. Vol emoties moesten wij verhuizen en van alles regelen. Een hele opgave, laat staan met NAH, maar met behulp van familie en vrienden is dit mij gelukt. Een nieuw begin was het motto. Helaas werd dit bruut verstoord door mijn ex partner. Ik kan hier niet teveel over vertellen, maar ik heb het ervaren als dat ik in de hel was beland. Ik viel 12 kilo af en had best veel stress.

Maar goed, mijn leven ging natuurlijk wel gewoon door. Ik moest voor mijzelf, mijn zoon en de hond zorgen. Ik hield mij sterk en op de dag van vandaag vraag ik me soms nog steeds wel eens af hoe ik het in godsnaam allemaal gedaan heb.  In maart 2022 heb ik besloten om naar de psycholoog te gaan. Ik had een boel om te verwerken en had eigenlijk niet veel tijd gehad om te rouwen. 3 maanden lang kreeg ik gesprekken en volgde ik een aantal EMDR sessies. Het ging een stuk beter met me. Ook volgde ik in september 2022 het traject Hersenz via Interaktcontour. Om zo alles te hebben aangepakt qua hulp met mijn hersenletsel.

Tijdens dit proces van vallen en opstaan stond mijn liefdesleven ook niet stil. In deel 2 vertel ik daar meer over.