In gesprek met…Angelique de Wever

Angelique & NAH

NAH opgelopen: Op dinsdag 28 juli 2020 kreeg ik een beroerte. Een herseninfarct op mijn 32^e, zomaar uit het niets. Het begin van mijn nieuwe leven is die dag aangebroken. 

Wat zijn de gevolgen van het oplopen van je NAH: Een heel ander leven. Van docente en zorgcoördinator op een middelbare school, naar niet meer kunnen werken. Van samenwonen, naar alleen wonen voor meer rust. Een leven met veel minder energie, met overprikkeling en met cognitieve- en lichamelijke beperkingen. 

Zijn er sinds je NAH, nieuwe lichtpuntjes ontstaan: Ja, nu na bijna 4 jaar, zie ik wat het hersenletsel me heeft gebracht. In het begin zag ik vooral alles wat ik kwijt was geraakt en wilde ik constant terug naar mijn oude ik. Nu zie ik dat dit andere leven ook zoveel moois te bieden heeft. Zo geniet ik nog meer van de tijd met mijn dierbaren, ervaar ik meer rust in mijn leven, geniet ik van de mooie natuur, ben ik bewuster bezig met mijn gezondheid, beoefen ik yoga, mindfulness en leer ik steeds meer kijken naar wat wel kan i.p.v. wat niet. 

Wat heb je ondernomen aan therapieën naast de reguliere geneeskunde en revalidatie: Na ongeveer een jaar revalidatie, veel ergotherapie nog daarna en blijvende fysiotherapie heb ik ook ondervonden dat een ademsessie door een ademcoach wat voor me kon betekenen en dat een rouw- en verliescoach mij veel brengt in mijn nieuwe leven. 

Welke therapie had voor jou het meeste effect en waarom: Fysiotherapie heeft me lichamelijk ver gebracht, want lichamelijk kan ik weer bijna alles. Hard werken, maar met zichtbaar resultaat. EMDR bij de neuropsychologe is voor het stukje verwerking heel belangrijk geweest. Ergotherapie helpt me nog steeds in het stukje balans en planning. 

Van welke ‘klacht’ heb je nu nog het meeste last: Overprikkeling, vermoeidheid, het niet overzien van zaken, moeite met plannen en een lage belastbaarheid. Mijn aandacht en concentratie is ook niet meer wat het geweest is. Als ik heel moe ben, wordt mijn linkerkant zwakker en heb ik meer moeite om deze kant aan te sturen. 

Hoeveel ben je nog gegroeid, beter geworden, nadat je bent gestopt met therapieën en behandelingen: Als ik terugkijk naar de eerste jaren ben ik zeker nog een eind gekomen. Mijn belastbaarheid is verbeterd, ook mijn motoriek en balans. En van weinig zelfstandig kunnen naar nu eigenlijk weer bijna alles alleen doen, is een hele mooie ontwikkeling. 

Hoe ziet je leven er nu uit?

Sport en bezigheden nu: Wekelijks sporten bij de fysio: krachttraining, balansoefeningen en ook sport & spel. Yoga, boksen, veel wandelen, fietsen en ook voetballen met m’n neefje. 

Vrijwilligerswerk: Lid van Team Platform NAH 😊        

Hobby’s: lezen, schrijven, bewegen, de natuur in, muziek, mooie momenten met dierbaren beleven, reizen.

Favoriete muziek: Heel breed. Een paar favorieten: Eefje de Visser, Meau, Coldplay, Kensington, Haevn, London Grammer. Maar ik kan ook genieten van pianomuziek. 

Favoriete jaargetijde: lente / zomer. Maar de laatste jaren heb ik alle seizoenen wel meer leren waarderen. Het is mooi om de natuur elk seizoen te zien veranderen. 

Hoe ziet je sociale leven er nu uit? Een paar keer in de week kan ik afspreken. In drukkere weken wat minder, in rustige weken kan er wat meer.

Is er een tijd die je over wilt doen en waarom: De dag voor het infarct. Als de arts de klachten toen al serieus had genomen, had ik misschien de dag erna geen beroerte gehad of minder schade.

Waar werd je de afgelopen tijd blij van: Het opbouwen van mijn sociale leventje, reizen en het uitproberen van een concert en festival. Maar ook van mijn fijne huis met m’n 2 poezen én van veel tijd doorbrengen met m’n neefje en nichtje. 

Ik kan zorgen hebben om: De toekomst. Is dit het nu? Ben ik hier wel tevreden mee? Kan ik nooit meer dan dit? 

Welke opmerking hoor je het meest van mensen die vragen hoe het met je gaat: “Gelukkig ben je er goed vanaf gekomen.” En ja, dit ervaar ik ook als ik zie waar ik vandaan kom, of hoe het ook had kunnen aflopen. Maar ik vind ook dat ik er niet goed vanaf ben gekomen, want dan had ik nog wel energie, geen schade in m’n brein en was m’n leven een stuk makkelijker. 

Advies aan andere hersenletselhelden

Wat wil je nog kwijt aan je mede NAH-ers? 

Geniet van alles wat je weer kan, kijk niet te veel terug, maar kijk vooruit. Voel waar jij energie van krijgt en laat los wat je te veel energie kost. Vergelijk je niet met anderen, maar blijf bij jezelf.