Door: Angelique Zegers.
Hi, ik ben Angelique en ik heb niet-aangeboren hersenletsel. Op 3 april 2018 viel ik flauw vanaf het toilet en kledderde met mijn smoel op de badkamervloer. AU! Hersenschudding. En helaas zit ik nog steeds met de gevolgen daarvan. Ik heb een Postcommotioneel syndroom (PCS) en een functionele neurologische stoornis, inclusief regelmatige verlammingen en mindervaliditeit.
Ik kan niks
Maar deze post hoort te passen bij de themaweek Geluk & Zingeving hier op platform NAH, terwijl wat hierboven staat totaal niks positiefs bevat. Dus hier komt het…
Mensen bleven vanaf het begin steeds tegen me zeggen “Je moet kijken naar wat je wél kunt!”.
“Ja daaaag” dacht ik dan “Ik kan niks!” En iedere keer als ik wél iets probeerde te doen, dan crashte ik daarna enorm.
Praten
Tot ik op een moment bedacht…
Wat kan ik op de aller k*tste k*t dag van alle k*tdagen?
(Sorry maar bij chronisch ziek zijn hoort vloeken nou eenmaal soms.)
Het antwoord voor mij was: praten.
Dat bracht een enorme ommezwaai in beweging. Ik begon te denken over hoe ik mijn geklets kon inzetten op een manier waarop ik zowel plezier had, als iets kon toevoegen aan de maatschappij. Want laten we wel wezen, als ineens je leven er compleet anders uit ziet dan voorheen, dan komt het ik-voel-me-niet-meer-nuttig gevoel al snel om de hoek kijken.
@mijn_nah_route
Ik startte mijn Instagram pagina @mijn_nah_route om lotgenoten al die tips te geven die ik met moeite in de loop der tijd bij elkaar sprokkelde. En ik dacht: ‘Waarom heeft niemand me dit eerder gezegd?’. Inmiddels is het een pagina vol (h)erkenning, humor en hersenletselhandigheidjes.
Ik voel me weer nuttig.
Ik zie weer hoop in de toekomst.
Ik heb weer zingeving.
En ik voel sinds deze ommezwaai weer geluk.
PLATFORM NAH 