door Angelique de Wever
Op het moment dat ik een herseninfarct kreeg was ik 32 jaar oud. Ik woonde samen met mijn vriendin in Rotterdam en ik werkte als docente in het middelbaar onderwijs op een VMBO school. Ik was altijd druk met werk en m´n sociale leven. Veel sociale afspraken, concerten, festivals, sporten, maar ook weekendjes weg en vakanties.
Dit alles is in de zomer van 2020 veranderd. De dingen die ik vroeger belangrijk vond zijn nu anders geworden. Als je lichaam ineens niet meer doet wat het vroeger allemaal kon, dan moet je wel anders gaan leven. Ik heb me hier de eerste jaren flink tegen verzet, want ik moest en zou alles weer op de oude manier gaan doen. Terug aan het werk, weer m´n drukke leventje oppakken enz. Helaas, dit bleek niet te kunnen. Maar was dit leventje wel zo perfect? Was ik uiteindelijk niet omgevallen van de druk die ik mezelf oplegde om alles bij te houden en te doen? Ik was er aardig naar toe op weg denk ik….
360 graden gedraaid
Ondertussen is mijn leven 360 graden gedraaid. Ik woon alleen in een rustig dorpje in de Brabantse Kempen, ik wandel veel, mediteer, beoefen yoga, ik schrijf, ik ben lid van het team van Platform NAH, ik heb een vaste oppasdag op m´n neefje en nichtje, ik sport 2 keer in de week bij de fysio en daarnaast probeer ik m´n sociale contacten in te plannen. De dingen die ik nu doe, moet ik heel bewust en goed verdelen.
Veranderde waarden
Waarden die ik vroeger belangrijk vond waren o.a. werk, geld verdienen, vrijheid, zelfstandigheid, onafhankelijkheid, groei, persoonlijke ontwikkeling, vriendschap en liefde. Veel van deze waarden vind ik met mijn NAH nog steeds belangrijk, maar het is wel veranderd. Waar ik vroeger meer waarde hechtte aan dingen die te maken hadden met het werk, zoals aanzien en status, maar ook geld, hecht ik nu meer waarde aan dingen die er écht toe doen voor mij. Toen ik de beroerte kreeg en de periode daarna was ik afhankelijk, ik kon niks tot weinig zelf. Dat vond ik heel lastig en ik ben enorm blij dat ik weer onafhankelijk ben nu. Dat ik steeds vaker de vrijheid weer kan voelen als ik energie heb en de zelfstandigheid omdat dingen me weer zelf lukken. Liefde en vriendschap heb je in je leven nodig. Als je iets meemaakt zoals het oplopen van NAH, dan besef je dat deze 2 zaken nog belangrijker worden. Liefde en ook vriendschap kan wel veranderen, zo merk ik dat ik niet alle sociale contacten kan bijhouden en een kleiner kringetje van mensen om me heen heb gehouden waar ik altijd op kan terugvallen. Dat is genoeg. De liefde is ook veranderd, want waar ik vroeger een lang leven met iemand samen voor me zag, zie ik dit nu anders. Een eigen rustplek voor mezelf is de basis geworden, samenwonen was niet meer haalbaar.
Opdracht:
- Mijn top 3 van waarden:
Hierboven omschreef ik al mijn belangrijkste waarden. Als ik er een top 3 van zou moeten maken, kom ik op dit rijtje uit.
- Vrijheid
- Liefde
- Onafhankelijkheid
Ik merk dat ik door het alleen wonen meer vrijheid ervaar. Dit komt omdat ik meer energie overhoud nu en dus de dingen kan doen waar ik behoefte aan heb. Zo ervaar ik dagelijks een gevoel van vrijheid als ik door de bossen wandel, ik m’n eigen dag goed kan inplannen, ik de vrijheid heb om zaken uit te proberen en de rust kan nemen wanneer het moet. Reizen is ook een belangrijk onderdeel van mijn leven en ook dit heb ik weer opgepakt. Dit geeft me zo’n ontzettend goed en vrij gevoel. Reizen is iets wat ik nog verder wil opbouwen en vaker wil doen.
Door de liefde die ik voel van de mensen om mij heen, vind ik het leven nog leuk. Als deze liefde er niet was geweest, weet ik niet of ik zover zou zijn gekomen en of ik nog zo positief in het leven kon staan.
Onafhankelijkheid. Ik ben graag onafhankelijk, altijd al geweest. Ik doe graag alles zelf en wil vooral niet dat ik word tegengehouden in dingen die ik graag wil. Omdat ik heb ervaren wat afhankelijkheid is na de beroerte, hecht ik veel waarde aan weer dingen zelf doen en voor mezelf kunnen zorgen.
2: Stap vooruit in de tijd…
Waar ben je trots op? Wat zijn je belangrijkste waarden en heb je daar voldoende aandacht aan besteed? Wat wil je dat anderen mensen herinneren? Waar stond je echt voor?
Ik ben trots op mijn vechtlust en mijn positieve karakter wat ervoor heeft gezorgd dat ik niet heb opgegeven. Dat ik ook van dit nieuwe leven, van de Angelique 2.0, toch iets heb gemaakt. Dat ik mijn onafhankelijkheid, zelfstandigheid en vrijheid terug heb gewonnen. Dat ik dingen uitprobeer, soms op m’n bek ga, maar er altijd iets van leer en ontdek waar mijn nieuwe grenzen liggen. Ik wil dat mensen mij herinneren als iemand die ondanks haar NAH iets van het leven heeft gemaakt en veel vriendschap en liefde kon geven.
Wat zijn jouw persoonlijke waarden?
Zijn deze veranderd nadat jij hersenletsel hebt opgelopen? En wat zou jij invullen bij deze opdracht?
Een meditatie die kan helpen om inzicht te krijgen in jouw waarden en wat jij belangrijk vindt in het leven is deze :
https://share.meditationmoments.com/t/eDRHNPAkJ2x8btgt
Liefs Angelique
PLATFORM NAH 
Dag Angelique,
Ik heb je relaas met veel interesse en bewondering gelezen. Dank je voor het delen.
Mijn naam is Erwin, heb 5 jaar geleden een TIA gehad en 2 maanden geleden een klein herseninfarct op links. Ik ben van nature een positief mens, niet overdreven overigens, wel rationeel en spiritueel aangelegd. Denk en handel in oplossingen. Geen probleemdenker.
Momenteel doe ik er binnen het redelijke zoveel mogelijk aan om mezelf waar mogelijk te verbeteren, qua voeding, nemen van rust, ruimte en tijd om zaken te doen en regelen wanneer het mij uitkomt. Ofwel, op mijn tempo.
Ik ben 63 jaar, zelfstandig ondernemer in een branche waar niet snel over ziektes of een kwetsbare opstelling wordt gesproken en al helemaal niet wanneer je er blijvend last van hebt, de vastgoedbranche. We hebben het kort geformuleerd redelijk voor elkaar, een vreselijke formulering overigens, ondanks het verlies van onze dochter toen ze 2 maanden was. Onze zoon woont inmiddels bijna 4 jaar in België waar hij in Leuven zijn Masters af heeft gerond. Hij is er gebleven, Belgen spreken hem ondanks de wat andere gebruiksaanwijzing erg aan.
Voor de buitenwereld is bovenstaande wellicht een mooi kloppend plaatje terwijl weinigen ons verlies kennen, laat staan mijn TIA en nu mijn herseninfarct.
Inmiddels ben ik zover dat ik dat taboe wat wil doorbreken. Vrienden, kennissen en op de golfclub laat ik langzaam doorsijpelen wat er schuil kan gaan achter een op het oog relatief jong uitziende vent. Bedoel ik niet verkeerd of arrogant, echter de buitenstaander ziet vaak niet het echte plaatje. Dat houden we verborgen omdat mijn ervaring is die niet zit te wachten op slecht nieuws, aangezien we als mens geneigd zijn om slecht nieuws op onszelf te projecteren. En dat willen we vaak niet, het plaatje moet immers kloppen en daar past slecht nieuws niet zo goed in.
Feitelijk is het veel eenvoudiger om het echte plaatje te kunnen, te mogen en met name te willen laten zien om zoals gezegd de echte mens – ik – gezien mag worden. Met in dit geval mijn herseninfarct met blijvende gevolgen als vermoeidheid, hoofdpijn, tegen en over de grenzen heengaan of een afspraak kort ervoor af te zeggen. En de volgende dag weer op te staan om de balans weer op orde te krijgen, te genieten wat er allemaal wel kan ondanks af en toe een worsteling met mezelf.
Fijn dat jullie zo’n mooi blog bijhouden en zal het de komende tijd met interesse gaan volgen.
Warme groet, Ewin
LikeLike