Door: Iris

In mijn vorige blog beschreef ik welke uitdagingen ik had bij werkhervatting met PCS (Post-Commotioneel Syndroom). Ondanks die uitdagingen is het me uiteindelijk toch gelukt om weer mijn volle aantal uren te werken. Ik heb nog wel het een en ander op te bouwen, maar ik kan in principe weer aan mijn rol voldoen.

Communicatie

In eerste instantie wilde ik alles zelf doen en wilde ik afstand, doordat communicatie me veel energie kostte. Op mijn diepste punt (na 2-3 maanden) vergat ik alles, zo ook mijn afspraak met de bedrijfsarts. Juist op dat punt ben ik actiever gaan communiceren en was het de bedrijfsarts die me hielp realiseren hoe heftig mijn hersenschudding was. Vanaf dat punt ben ik meer gaan samenwerken met mijn casemanager en kon ze me helpen overzicht te houden bij het zoeken naar behandelingen, omdat ik toen nog geen medische hulp had. Juist doordat we meer communiceerden, konden we dingen beter afstemmen. Als ik niet meer kon doen, kon ik niet meer en was ik daar duidelijk over. Ik sprak alleen de personen die ik hoefde te spreken, zoals mijn casemanager en manager. Meer kon ik niet aan. Ook was het heel fijn om te bespreken met wie ik zou spreken en waarom. Zo kon ik van tevoren mijn antwoorden voorbereiden en hoefde ik niet te veel na te denken.

Werktempo

Een van de belangrijkste doelen was een geschikt werktempo vinden. Ik mocht beslist niet te snel. In samenwerking met mijn ergotherapeut en casemanager hebben we heel rustig opgebouwd. Ik begon met re-integreren zo’n 4-5 maanden na mijn ongeluk. We begonnen met twee halve uurtjes per week en bouwden af en toe met een half uurtje op. Na het eerste jaar kon ik ongeveer 8 uur werken. Het tweede jaar kon ik op een gegeven moment twee uur per twee weken opbouwen, waarna ik nu uiteindelijk op 40 uur zit.

Prioriteiten

Prioriteiten stellen is heel belangrijk. Stabiliteit was belangrijker dan vooruitgang. Je kan ook niet alles tegelijkertijd. Ik werkte in de IT, dus we focusten eerst bijvoorbeeld op vanuit huis kunnen werken. Steevast naar kantoor kunnen gaan, kwam pas véél later. Zelfs als ik op kantoor kwam, was eerst de prioriteit dat ik er kon zijn. Iemand hielp me door het gebouw, omdat ik zelf vaak de weg vergat. Dat punt kwam ook nog later.

Routine

Ik deed alles op basis van routine, zo ook mijn re-integratie. Ik plande elke taak in en gebruikte mijn routine als framewerk waarin ik mijn taken kon opbouwen. Genoeg rustmomenten waren belangrijk. Het voelde veilig en ik hoefde geen keuzes te maken. Aan het begin van elke dag kon ik bekijken wat ik ging doen die dag en alles was heel voorspelbaar. Door hierbij zoveel mogelijk denkkracht te besparen, kon ik alle energie op mijn taken richten.

Aanpassingen

Mijn ergotherapeut vond het heel belangrijk om die routine te blijven aanhouden, omdat zelfs verandering van ritme voor mij veel energie kostte. Zo wilde ze ook perse dat ik alternatieve taken had die lichter waren, zodat ik taken had die ik kon doen als de huidige taken te zwaar waren. Liever opties inbouwen, dan compleet stoppen zodat ik kon blijven wennen aan het werkritme. Ook schreef ik alles op. Ik vergat altijd alles, dus ik had een OneNote app waarin ik belangrijke taken kon opschrijven. Of ik nam een belangrijke Teams-meeting op. Niets zelf onthouden – opschrijven! Zoveel mogelijk energie besparen. Zelfs de tijd onthouden werd overgenomen door wekkers. Dit energie besparen ging zelfs zover dat ik naar alles moest kijken op mijn computer wat me te veel energie kon kosten. Dus ik heb nog steeds een grote felgekleurde cursor waardoor ik niet veel energie hoef te stoppen in het zoeken naar de cursor. Ook zette ik de felheid van mijn scherm lager.

Het was veel werk en stappen maken ging langzaam, maar hierdoor is opbouwen uiteindelijk wel gelukt. Dit waren al redelijk wat punten, maar ik zou een boek kunnen schrijven over hoe we het uiteindelijk gedaan hebben.

Duurzaam herstel

Het punt is: er zijn opties en die opties verdien je en ze zijn zelfs vaak noodzakelijk. Communiceer goed met je werk, zoek een goede ergotherapeut en geef jezelf de tijd. Zo heb je de grootste kans op duurzaam herstel!

Veel sterkte! Je kan altijd meer lezen over mijn verhaal op mijn Instagram-pagina @brain.bound.