Door: Fennie van der Vaart

Wie mij een beetje volgt via de insta weet inmiddels dat ik zwanger ben en dat ik daar soms al wat filmpjes en korte berichten etc. over geplaatst heb.

Nog een paar weken te gaan…

Inmiddels ben ik alweer 29 weken zwanger en ben ik uitgerekend op jawel…..1-1-2024. Iedereen om me heen moet toch een beetje lachen als ik dit zeg en ik doe het zelf eigenlijk ook als iemand vraagt naar de datum. Gelukkig weet ik ook zeker dat het deze datum niet gaat worden. Hoewel de planning met NAH natuurlijk uiterst slecht is om in deze maand december/januari een baby te krijgen, is het ook weer iets wat helemaal bij me past voor diegene die me persoonlijk kent. Ik hou namelijk, ontzettend van het najaar, de winter en de feestdagen. JA! Natuurlijk heb ik daar ook last van met mijn NAH. Maar ik weet dat ik vroeg moet beginnen om met kerst te pieken ;). Dit kan bij mij al vrij snel na de zomer zijn. Ik kijk alvast wat ik wil met kerst of hoe ik Sint dit jaar aanpak. Wanneer ga ik met mijn zoontje de versieringen hiervoor aanbrengen en ook kaart ik op school (waar ik in de activiteitencommissie zit) alvast het onderwerp aan en word dit snel opgepikt. Maar goed daar gaat deze blog niet over natuurlijk.

Zwanger met en zonder NAH

Als ik een vergelijking moet maken met de zwangerschap van mijn zoontje toen ik nog geen NAH had en nu, is er gelukkig qua lichamelijke klachten veel gelijkenis. Mijn conclusie daarin is dat moeder natuur dit mooi oppakt en dat vele klachten die lijken op NAH gewoon door de hormonen en zwangerschap komen. Je kunt ze prima onderscheiden zelfs. Want NAH speelt zich meer af in mijn hoofd terwijl de zwangerschapsklachten meer zitten in de buik/bekken/rug en qua vermoeidheid is het toch anders als NAH. Het principe werkt echter hetzelfde als je maar balans houdt en laten we dat als NAH-ers nou net goed weten hoe dat werkt. Ik vind zelfs dat je met NAH daar juist voordeel hebt!! Wij kunnen namelijk erg goed luisteren naar ons lichaam daar waar de “gewone” zwangere eigenwijs in doorgaan. Dus zeker een pluspunt!

December baby

Ja, het wordt dus een december baby. Gelukkig vallen de feestdagen ook dit jaar zo dat een geplande bevalling op deze dagen er niet zal zijn tenzij ik uiteraard uit mezelf begin. Maar eerlijk gezegd ben ik ook daar niet zo onrustig over. Mijn zoon Koen werd pas met 42+1 dag gehaald in het ziekenhuis. En in onze moederslijn van de familie is er geen baby voor de 40 weken geboren. Serotiniteit wordt dit ook wel genoemd. En dit kan erfelijk zijn. In geval met NAH misschien wel een klein voordeel. Waarom? omdat je mentaal heel anders een bevalling tegemoet gaat als je weet wat er gaat komen. De vorige keer met Koen moest ik ingeleid worden en ik wist dus welke stappen er gemaakt gingen worden. Dat is met NAH wel prettig. Wel is het heel raar om zo bewust en psychisch erin te gaan dat heb je niet als een bevalling spontaan begint. Dan kun je daar niet over nadenken. Het is maar net wat je prettig vind.

Ik ben nu ook rustiger omdat ik weet wat ik ongeveer kan verwachten. Het is ons tweede kindje en de wiel van de wagen hoeft niet uitgevonden te worden als rol in ouders zijn. Wellicht een totaal andere gebruiksaanwijzing die ik moet uitvogelen bij dit kindje. Dat zijn dus ook de factoren die onvoorspelbaar zijn voor de toekomst. Maar ik hou mijn agenda de eerste maanden leeg om volledig de focus hierop te houden. Al mijn nevenactiviteiten zullen even stil liggen. Dan kan ik dit nieuwe ritme prima inbouwen en dit kindje leren kennen. Net zoals de NAH agenda dus prioriteiten geven. En dat is natuurlijk anders dan mijn vorige keer zwangerschap waarin ik eigenlijk te vroeg na verlof weer aan het werk ben gegaan en daardoor vele grenzen niet goed heb bewaakt. Veel lichamelijke klachten na de bevalling overhield en herstel wel 2 jaar heeft geduurd. Wederom pluspunt dat ik al weet dat dit met NAH en ook nog eens een bevalling mij echt niet weer gaat gebeuren.

Meest gestelde vragen:

Op mijn zwangerschap, kreeg ik best veel dezelfde vragen van vrouwen via het Platform NAH. Deze zal ik in het kort hieronder nog eens behandelen.

Vraag 1: Wij hebben een wens maar ik weet niet of ik een baby aan kan? Hoe besluit je het wel of niet te doen?

Dit is natuurlijk een hele ingewikkelde vraag en ook persoonlijk omdat iedereen met NAH in een verschillende situatie zit , zelfs zonder NAH is dit soms al een vraagstuk. Een baby krijg je en neem je niet en je kunt ook niet oefenen of het weer terugsturen. De meeste stellen weten wel of de wens er is of niet. Voor mij was het antwoord heel simpel: Ik wil het dus ik doe het. Ik laat mijn droom niet verpesten omdat ik chronisch ziek ben. Mijn NAH heeft alleen in de weg gestaan op het punt van bevallen. Dat is iets wat ik niet zag zitten maar dat had ook met mijn vorige bevalling te maken en dan wordt alles een optelsom van. Mijn advies zou hierin zijn zoek het vooral uit. Pluis info uit. Zet voor en nadelen op papier en praat vooral met je partner als je dit graag wil. Medisch kun je je vragen wel kwijt bij de professionals. Maar de praktijkervaring kun je alleen opdoen of conclusies uit ervaringsverhalen halen.

Bij medisch adviesvragen vooraf kun je best bij veel terecht. Wist je bijvoorbeeld dat je hier contact op voor kunt nemen met een verloskundige? De meeste hebben wel een zwangerschapswens spreekuur of iets dergelijks. Daar kun je veel vragen stellen. Maar omdat ons gebied op de hersenen meespeelt ben ik zelf naar mijn neuroloog gegaan en ben ik doorverwezen naar specialisten die op mij van toepassing waren op dat moment. Daar heb ik dus al het plan bedacht om met keizersnede te bevallen. Dit maakte mijn beslissing definitief.

Verder was ik al moeder in mijn geval en laat ik NAH hierin niet mijn droom verpesten. Kinderen geven namelijk ook structuur, veel liefde, veel plezier en dingen om naar uit te kijken. Je kunt ook goed doelen opstellen om met NAH naar toe te werken. Het is niet alleen maar ellende van niet slapen, regels opstellen en politie agentje spelen. JA, het kost wel veel tijd en energie! Maar ik zit zelf met een IVA thuis en hoef me absoluut geen zorgen te maken in tekortkomingen hierin dus moeder zijn is op dit moment mijn lot in het leven geworden.

Vraag 2: Stel, je krijgt een huilbaby, of je kan de prikkels niet aan, wat dan?

Ja, dit kan. Dit zijn onvoorspelbare situaties. Maar ik weet dat een peuter veel meer prikkels veroorzaakt dan een baby haha. Enige wat ik zeker weet is dat je eigen kindje ook anders is dan een oppaskindje, je neefje/nichtje of dat leuke buurmeisje. Kinderen van anderen kun je niet vergelijken met je eigen kind. Het huilen van je eigen kind kan je ineens beter aan dan van iemand anders. Dit alles heeft ook te maken met dat je per fase en situatie meegroeit met je kind mee. Dat maakte mij ook niet bang om dit nog een keer te doen. Er zit meer leeftijd verschil tussen mijn zoon en dit kindje en in het geval van NAH denk ik dat ik daarmee veel voordeel heb. Ik heb alle tijd voor deze baby terwijl mijn zoontje op school zit en ik kan prima het ritme combineren met die twee samen.

Ik zit zelf met NAH vooral met beweging wat mij vermoeid maakt en niet zozeer de geluidsprikkels. Ik heb toen mijn zoontje nog een peuter was alles qua geluid aangeleerd met oordoppen. Ik moest zeer wennen aan het gerammel, gebeuk, geschreeuw, wild doen en alles wat op batterijen geluid maakt. Maar ik heb daar destijds met behulp van de ergo ook afbouw in gecreëerd omdat het ook dagelijkse prikkels zijn waar je brein weer aan kan wennen op den duur. En dit gebeurde ook! En speelgoed kun je natuurlijk de batterijen eruit halen en prima zonder doen of wegdoen als dit toch niet bevalt. Vraag bezoek ook om geen speelgoed van dat soort dingen te kopen i.v.m. je hersenletsel. Gewoon duidelijk zijn hierin, ook naar je kind. Verzin geen smoes maar zeg gewoon nee dit kan niet vanwege mama haar hoofd. Zo deed ik het altijd in het kort en dit was prima voor hem.

Vraag 3: Hoe neem je pauze als je kindje op dat moment net jou aandacht nodig heeft?

Ja, dit is lastig. Als mama sta je natuurlijk altijd “aan”. Maar er is op een gegeven moment echt wel ritme. Aantal tips die ik je misschien hierin kan geven ( kan erg persoonlijk zijn maar dit is mijn ervaring) :

  • Ik kies bijvoorbeeld bewust voor flesvoeding te geven straks aan de baby. Borstvoeding vraagt echt veel geduld en energie. Goede vriendin zei het zelfs tegen me ondanks dat zij pro- borstvoeding is kon ze goed inkomen wat dit met NAH wel niet van je moet vragen. Flesvoeding is beter te sturen qua tijden. Kun je afwisselen en gelukkig heeft een vader ook meer rechten tegenwoordig om thuis te blijven dus die kan mooi helpen.
  • Vraag dus ook hulp. Veel willen wel iets doen hoor als het om zo’n kleintje gaat waar ze dan ook even kunnen spieken. Neem op dat moment dan ook de rust. Laat het kindje even los en ga rusten. Neem ook rust wanneer de baby rust. Dit advies geldt altijd voor alle kraamvrouwen maar ik zou het zeker met NAH doen. Die huishouding komt wel weer hoor.

Dit waren wel de meest gestelde vragen die ik kreeg via het platform of mijn eigen account. Voor nu duik ik eerst weer lekker de baby voorbereidingsbubbel in. Ik heb gelukkig geen complicaties en dus kan ik zeker ook genieten van dit “gewone” leventje weer. “Ik vind dat NAH nooit je dromen en wensen mag beperken.”

Voor de mama’s waarvan de wens nooit zal uitkomen:

Het lukt mij wel zover te komen omdat ik natuurlijk ook geen uitval heb in ledematen of ernstige NAH met andere beperkingen heb. Voor die vrouwen spijt het me erg als in dat geval hun wens nooit zal kunnen uitkomen hierdoor. In iedere vrouw zit een moederhart. Ik hoop dat er een andere vorm van invulling is die daaraan gegeven kan worden. Liefde voor een dier, liefde voor familielid want als tante zijnde kun je misschien wel meer favoriet zijn als mama hoor. Ook al weet ik dat de wens altijd onvervuld zal blijven. Het betekent niet dat je geen moederhart hebt.

Fennie vd Vaart