Door: Aletta

Hoi allemaal,

Wat is eenzaamheid een onderwerp dichtbij huis en ik denk, helaas, velen met mij.

Er is een voor en een na leven, wanneer je hersenletsel oploopt. Ik heb in 2018 een sinustrombose gehad, en ben vrijwel volledig hersteld. Maar dat komt ook omdat ik heel vaak nee heb moeten (of leren) zeggen, tegen sociale evenementen.

Voor mijn NAH

Voor mijn hersenletsel deed ik aan alles mee, feestjes, festivals, uiteten, spontaan de hort op, niks was te gek!

In 2016 ben ik in een regio van Nederland komen wonen waar ik toen nog niemand kende, dus via een sportclub heb ik mij bij een gezellig team kunnen aansluiten en op die manier zelf leuke mensen leren kennen en niet alleen vrienden van mijn vriend.

Alles anders na NAH

Er werd van alles georganiseerd met dit team en voelde me er echt onderdeel van, ondanks dat de meesten elkaar al meer dan 10 jaar kenden. Toen ik in 2018 door een sinustrombose hersenletsel op liep, had ik eerst 6 maanden nodig voordat ik weer rustig aan kon gaan hockeyen. Maar blijven plakken na de wedstrijd, mee uit eten en dat soort dingen had ik al 6 maanden gemist en ging nu ook niet zo gemakkelijk meer.

Doordat je vaak laat weten dat je niet kan, denk ik dat mensen je op een gegeven moment niet meer uitnodigen om iets te gaan ondernemen. Dát vind ik het aller lastigste, ik heb geen keuze meer om mijn energie daar in te mogen stoppen. Het voelt alsof deze relaties over zijn. En dat maakt dat ik me heel regelmatig eenzaam voel. Ik hoef niet meer tot diep in de nacht te stappen, maar gewoon gezellig met iemand uit eten of andere dingen ondernemen. Die vriendschappen ben ik kwijt, en dat doet pijn.

Ik vind het ook moeilijk om dit aan te snijden bij die mensen, ik wil me niet opdringen. Misschien heeft iemand nog wel een tip hiervoor? Hoe maak je dit bespreekbaar?

Nieuwe levensfase

Gelukkig is eenzaamheid niet een gevoel dat overheerst, of waardoor ik me opsluit. Ik ga er graag op uit en met mijn zoontje (2) merk ik dat er ook een nieuwe levensfase is en ik andere moeders ontmoet. Ik heb werk waarbij mijn sociale emmer gelukkig snel gevuld raakt en ik er goede energie van krijg.

Maar soms doet het pijn dat ik mijn oude ik niet meer ben.

Wie herkent zich hierin en/of heeft tips voor mij?