Hoi allemaal,
Hierbij zal ik mij voorstellen aan jullie. Ik ben Tanja Kreikamp en ik liep hersenletsel op in 2011 door een eenzijdig auto-ongeluk. Ik ben getrouwd en ben moeder van een zoon van bijna 19 jaar oud. Wij hebben een hond, mijn lieve labrador Nox van 3 jaar oud. Ik woon in Flevoland.
Mijn hobby’s zijn rommelen in de tuin, zover dat nog kan. Met Nox doe ik aan jachttraining, verder hou ik van lezen, koken, yoga, Netflixen, etc….
Voordat ik hersenletsel op liep was ik een aantal maanden bezig met een opleiding voor audicien en gestart met het opzetten van mijn eigen bedrijf. Daarvoor ben ik jaren werkzaam geweest als secretaresse, management-assistent en als laatste als organisatie-assistent voor een vereniging. In deze functie heb ik veel teksten moeten schrijven, workshops orginiseren etc. Ik was altijd een bezige bij. Werken, een opleiding volgen, mijn man helpen met zijn bedrijf. Onze zoon opvoeden. Leuke dingen doen en ondertussen ook nog de tuin onderhouden en het huishouden doen. Het kon nooit op bij mij. Achteraf gezien snap ik nu wel, waarom ik af en toe lichamelijke klachten had. Ik was veel te druk.
In 2011 heb ik een eenzijdig auto-ongeluk gehad waarbij ik met mijn auto te water ben geraakt en verdronken was. Ik ben gereanimeerd en mijn hart ging het weer doen. Daarna heb ik lang in coma gelegen en was het een uitzichtloze situatie voor mijn familie. Ik heb hier zelf niets van meegekregen. Er bestaan toch wonderen, want na een aantal weken ben ik weer langzaam wakker geworden. Daarna ben ik gaan revalideren. Ik moest alles weer opnieuw leren. Maar had geen idee wat hersenletsel was. Ik ben rollend in een rolstoel het revalidatiecentrum ingegaan. Het enige wat ik wilde was zo snel mogelijk naar huis, naar mijn gezin. Dat mocht pas als ik kon lopen, traplopen, mijzelf verzorgen en enkele simpele huishoudelijke taken kon doen. Eenmaal thuis kwam ik erachter dat er van alles mis met mij was, maar ik snapte er niets van. Ik voelde mij vooral heel dom en ontzettend onzeker. Mijn energieniveau was zeer laag en ik vergat echt alles. Daarom ben ik na een aantal maanden weer gaan revalideren met de hoop beter te worden. Hier heb ik geleerd wat niet aangeboren traumatisch hersenletsel is. Ik heb geleerd met mijn beperkingen om te gaan. Dat was niet helemaal wat ik had verwacht maar ik moest het er maar mee doen.
Ik heb zo goed en kwaad als het ging het leven weer opgepakt, vaak noemde ik het overleven in plaats van leven. Als voorbeeld, wat misschien sommige mensen wel zullen herkennen. Als ik op vakantie was geweest dan had ik daarna altijd weer twee weken nodig om bij te komen van een vakantie. Hoe leuk ik dit ook vond om te doen. In 2013 ben ik afgekeurd en heb ik een IVA uitkering gekregen, wat mij veel rust heeft gegeven. Ik hield toen nog steeds van veel hobby’s, maar tuinieren zat er niet meer in. Net zoals koken voor vrienden en familie. Lezen lukte mij af en toe en vooral een niet te moeilijk boek. Dat was allemaal veel te ingewikkeld en energieslopend. Ik heb er leuke nieuwe hobby’s voor terug gevonden. Zoals piano spelen en onze hond is bij ons komen wonen. Echt een aanvulling op mijn leven, zij is mijn oogappeltje. Na mijn zoon natuurlijk.
Na een aantal jaren ben ik tijdens een vakantie in aanraking gekomen met Cognitive FX in Utah. Het ontdekken hiervan en uiteindelijk besluiten om hiernaartoe te gaan is een lang proces geweest. Het leek te mooi om waar te zijn, in mijn ogen. Mijn besluit heb ik uiteindelijk genomen, nadat ik mijzelf heb afgevraagd wat ik te verliezen had, behalve een heleboel geld eigenlijk niets. Toen hebben mijn man en ik de knoop doorgehakt om naar Utah te gaan. Door Covid-19 heeft het uiteindelijk nog 2 jaar geduurd voor ik uiteindelijk bij Cfx ben geweest. Hoe mij dit is bevallen en wat het precies inhoudt zal ik de volgende blog aan jullie vertellen.
Veel plezier met lezen.
Liefs Tanja
Je kunt mij ook op Instagram volgen.
PLATFORM NAH 