Door: Paul Strik.

Afgelopen voorjaar was het voor mij vakantietijd. Een erg leuke tijd. Maar ook een stressvolle tijd. Drie weken achter elkaar stonden er tripjes op de planning: een weekendje Friesland, vijf dagen Albanië en vier dagen Luxemburg. Allemaal leuke dingen, maar wel iets te veel achter elkaar.

Maar soms lopen dingen zoals ze lopen. Zeker omdat dit allemaal net na de open hartoperatie was waarin mijn schoonvader een nieuwe hartklep kreeg en we al heel wat retourtjes Brabant-Utrecht achter de rug hadden.

Tripje 1 naar Friesland

Als eerste stond er een bijeenkomst met oude klimmaatjes op het programma. Zaterdagmiddag stond er eerst een leuke wandeling gepland, daarna samen eten en tot slot een geweldige presentatie over het beklimmen van de Ama Dablam in Nepal, door een vriend van mij. Om hier optimaal van te genieten heb ik ervoor gekozen dit goed in te plannen.

Erg leuk om mee te gaan maar de locatie was in Friesland, best een eindje rijden vanuit het mooie Brabant. Daarom heb ik er voor gekozen om vrijdagavond in een rustige Airbnb te overnachten in Eelde, 20 km van de eindbestemming. Lekker uitslapen en rustig ontbijten met een erg lekker biologisch ontbijtje.

Vervolgens het laatste stukje naar Friesland, waar we met zijn zessen een mooie wandeling hebben gemaakt bij Rhoden. Voor en na het avondeten heb ik telkens een half uurtje op bed gelegen om even tot rust te komen. De presentatie over de beklimming was fantastisch. Echt een feest van herkenning en ook een vleugje jaloezie, omdat ik dit klimmen niet meer aandurf vanwege te veel stress. Zelf ben ik ook vier keer in Nepal
geweest voor drie klimexpedities en ook met onze huwelijksreis…


Ik ben daar lekker blijven slapen en ontbijten. De volgende dag, in de auto om mijn vrouw en kinderen op te pikken, op het centraal station in Utrecht. Daar vandaan zijn wij doorgereden naar het UMC in Utrecht om bij schoonvader op bezoek te gaan. Het was erg gezellig en gelukkig begon hij ook al op te knappen. Mijn vrouw heeft verder naar huis gereden want ik zat er wel behoorlijk doorheen. Thuis ben ik direct naar bed gegaan en heb een paar uur geslapen.

Maandag mocht ik gewoon werken, dus het was goed dat ik een goede nacht had gehad. Daardoor kon ik het wel goed volhouden op het werk. ‘s avonds was het vooral rustig aan doen en weer op tijd naar bed.

Tripje 2 naar Albanië

Dinsdag stond in het teken van rust pakken en inpakken, want woensdag (midden in de nacht) opstaan. Eerst ging de reis, met de auto, naar het vliegveld in Brussel Charleroi en dan vliegen naar Albanië.

Om het reizen makkelijker te maken met mijn NAH hebben we wel wat maatregelen genomen. We hadden een parkeerplaats geboekt vlakbij de vertrekhal en ook gekozen voor de fast track. Hiermee kun je sneller door de security check, waardoor ik minder lang hoef te wachten. Gewapend met mijn noise-cancelling koptelefoon en een sunflower keycord (https://hdsunflower.com/nl/) ging het inchecken ook vlotjes. Ik liet de keycord zien aan de medewerker bij de incheckbalie en meteen ging hij in standje relax en ik daardoor ook. Hij bood zelfs aan om onze handbagage in te checken, zodat we daar niet mee hoefden te sjouwen op de luchthaven. Ik realiseer me hoe fijn het is dat we ons al deze extra luxe kunnen veroorloven. Daardoor is het reizen wel een stuk beter te doen voor mij!

We hebben vijf dagen met ons gezin met twee kinderen door Albanië gereisd, dat was echt een geweldige ervaring. We hadden een auto gehuurd en mijn vrouw heeft alles gereden. Daardoor was het ook voor mij veel relaxter. Natuurlijk steeds regelmatige pauzes ingelast, waardoor de dagen goed vol te houden waren.

We hebben prachtige natuur gezien en heel mooie contrasten ervaren tussen ons West-Europa en de Balkan. We hebben ook heel vriendelijke, gastvrije mensen ontmoet. We zijn aan de kust geweest, naar het binnenland, en naar Tirana, de hoofdstad. Voor mij was het binnenland het mooiste en ook het rustigste, want daar ervaarde ik veel minder prikkels. We hebben de hele reis van te voren uitgestippeld, inclusief twee air-Bnb’s en een supermooi hotel op een biologische wijngaard. We hebben daarbij gekeken dat we twee aparte slaapkamers hadden, zodat we ons ook even konden terugtrekken als dat nodig was, en daar hebben we regelmatig gebruik van gemaakt.

Zondagmorgen hebben we ons appartement in Tirana weer achter gelaten. We mochten de huurauto weer inleveren op de luchthaven en waren ruim op tijd voor het inchecken. Door overal meer tijd voor in te plannen was ook de terugreis goed te doen. Maar ja, eenmaal thuis was ik wel kapot.

De maandag erna heb ik wel weer gewerkt, maar ik heb wel eens meer energie gehad. Ook was ik ietwat chagrijnig en had ik hoofdpijn. Daarom, en om mijn batterij weer op te laden voor het volgend weekendje, heb ik veel geslapen en een paar dagen weinig gedaan. Om op donderdag voor tripje drie te vertrekken.

Tripje 3: mountainbiken in Luxemburg

Samen met een vertrouwd fietsmaatje ben ik vier dagen naar Luxemburg geweest om te mountainbiken en wat te wandelen. We gaan een uitgezette georganiseerde toertocht fietsen, de Mill-mann trail. Dat is een toertocht met vele honderden deelnemers. Wij fietsen deze tocht een kleine week later, zodat het veel minder druk is op de route en dus veel relaxter rijdt. Het nadeel is dat er geen verzorging onderweg is en we alles zelf mee moeten mee nemen.

De eerste dag was de heenreis. Onderweg hebben wij lekker geluncht en bij aankomst op het gemak de tenten opgezet. Vervolgens een kort rondje ingefietst om even aan de heuvels hier te wennen.

De dag erna stond een pittige tocht op ons te wachten. In totaal ruim 70 km en 1700 hoogtemeters afgelegd rond Berdorf en Echternach in het Mullerthal, ook wel klein Zwitserland genoemd. Erg technische paadjes, lange klimmen en dikke afdalingen. We zijn bijna 9 uur onderweg geweest, waarvan 6 uur gefietst.

Ik ben gelukkig al vaak in dit gebied geweest, waardoor ik hier redelijk op routine kan rijden. Ik ben heel blij dat ik dit soort tochten nog steeds kan fietsen, al gaat dat zeker niet vanzelf. Mijn fietsmaatje steunt me altijd 100% met mijn NAH, dus ik mag stoppen en rusten wanneer dat nodig is, waardoor dit nooit stress oplevert. En daardoor kan ik enorm genieten van zo’n rit!

De tocht ging super en we kwamen helemaal leeg terug op de camping aan. Direct in de relax-stand en daarna uit eten op de camping, we waren te gaar om zelf nog iets te doen. De derde dag zijn we naar het zuiden van Luxemburg gereden en daar hebben we een heel technische route gefietst. Zo spannend, dat we heel wat stukken hebben gelopen, gewoon niet te fietsen voor ons, zo steil en voor ons soms te gevaarlijk. (Ik heb mijn hersenletsel opgelopen tijdens het mountainbiken, dus ik weet nog beter hoe link het kan zijn als je jezelf overschat.) Het was een prachtige tocht. ‘Slechts’ 34 km maar bijna 4,5 uur onderweg geweest. Heerlijk dag weer!

De laatste dag hebben we nog een mooie wandeling in Berdorf gemaakt. Supermooi tussen de rotsformaties en klimmassiefjes door. Echt een wandelparadijs. Toen we terug waren bij de auto begon het te regenen, dus mooi op tijd om weer naar huis te gaan.

Conclusie

Ja, ik kan nog veel met mijn PCS, maar ik heb wel erg veel van mijzelf gevraagd. Drie tripjes zo dicht op elkaar is gewoon te veel voor mij. De rustdagen ertussen hebben mij er doorheen gehaald, maar ik heb na afloop ook zeker drie weken mogen ‘nagenieten’ van het overbelasten van mijn hersenen. Ik was helemaal leeg, futloos en erg moe. Gesprekken gingen langs me heen en ik leefde in de vertraging. Ik heb mijn sociaal leven on hold gezet om te herstellen. Maar ik ben wel heel blij dat ik het allemaal heb kunnen doen.


We leven thuis volgens het principe ‘choose your battles’ en kijken wat er nog wel gaat. Het gaat zeker niet altijd makkelijk en vanzelf, maar ik heb nog steeds liever spijt van wat ik wel heb gedaan dan spijt van wat ik niet heb gedaan. En natuurlijk heb ik dit niet allemaal alleen gedaan, mijn vrouw steunt en helpt me altijd en ook mijn kinderen, vrienden en fietsmaatje helpen me om dit allemaal te kunnen doen.