Door: Anne-marie Kooloos.

In deze blog deel ik graag hoe de natuur, yoga en creativiteit mijn hoofd meer ruimte geven.

Op een gewone maandagochtend veranderde mijn leven plotseling. Ik liep die dag mee bij een bedrijf, om me te oriënteren op een nieuwe baan. Tijdens een koffiepauze stond ik met een mok in mijn hand toen er ineens een hevige pijn door mijn hoofd trok. Het voelde alsof de bliksem insloeg. Vanuit mijn nek trok een angstaanjagende pijn omhoog.

Ik wist meteen: dit is foute boel.

Het gevoel dat ik dit misschien niet zou overleven, was op dat moment zo helder aanwezig dat het me nog steeds diep raakt wanneer ik eraan terugdenk. Door het snelle handelen van de mensen om mij heen werd ik direct met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Al snel bleek dat ik een hersenbloeding had door een gesprongen aneurysma. Ik werd overgebracht naar het neurocentrum van het Elisabeth-TweeSteden Ziekenhuis in Tilburg.

Eerst probeerden de artsen het aneurysma te dichten door middel van coiling, maar dat lukte niet. De volgende dag volgde een zware hersenoperatie, waarbij het aneurysma werd geclipt. Ik lag vijf dagen op de intensive care en daarna nog twee weken op de afdeling neurologie. Ik heb geen uitvalsverschijnselen overgehouden, iets waar ik nog iedere dag dankbaar voor ben. Maar mijn hersenen hebben het zwaar te verduren gehad. En dat voel ik, tien maanden later, nog iedere dag.

Een hoofd dat snel vol raakt

De maanden na mijn hersenbloeding waren een zoektocht.

Mijn mentale belastbaarheid is laag. Een gesprek van een uur kan me volledig uitputten, waarna ik soms een hele dag nodig heb om te herstellen. Het voelt regelmatig alsof mijn hoofd gevuld is met harde stopverf: stroperig en traag, snel overvol en vaak met hoofdpijn. Prikkels komen harder binnen. Geluiden, drukte, meerdere mensen om mij heen, informatie die verwerkt moet worden: soms is het ineens te veel.

Ik leer nog steeds hoe ik moet doseren. Hoe ik op tijd moet pauzeren. Hoe ik moet accepteren dat mijn energie niet onbeperkt is en dat mijn accu sneller leegloopt dan vroeger. En misschien is juist dat laatste wel één van de moeilijkste dingen: aan de buitenkant zie je vaak niets.

De natuur als ademruimte

Vanaf het begin heeft de natuur mij geholpen.

Wandelen met mijn hond Drop in het bos is voor mij veel meer dan een hobby. Het is een vorm van herstel. Toen ik in het ziekenhuis lag, was één van de dingen waar ik het meest naar verlangde heel eenvoudig: weer kunnen wandelen met mijn hond.

Nu merk ik telkens opnieuw wat het bos met mij doet. De stopverf in mijn hoofd wordt zachter. De druk neemt af. Mijn ademhaling zakt dieper. Het licht tussen de bomen, de geuren van het bos, het ritme van mijn stappen en de aarde onder mijn voeten brengen een rust die ik moeilijk onder woorden kan brengen.

Daar, tussen de bomen, voel ik soms weer heel duidelijk dat ik nog steeds mezelf ben. Ondanks alles wat er veranderd is.

De zee: ruimte en licht

En dan is er de zee. Mijn happy place.

De wind door mijn haren, het zout op mijn huid, het geluid van de golven, de horizon en het eindeloze zand. Bij de zee lijkt mijn hoofd letterlijk lichter te worden. Alsof er ruimte bijkomt. Alsof de spanning even mag wegwaaien en mijn oude ik soms heel even tevoorschijn komt.

De zee herinnert mij eraan dat herstel niet alleen zwaar hoeft te zijn. Dat er, naast alles wat moeilijk en onzeker is, ook zachtheid en licht mogen bestaan. Zelfs op dagen waarop mijn hoofd vol zit.

Creativiteit: een onverwachte ontdekking

Naast de natuur ontdekte ik na mijn hersenbloeding nog iets anders. Iets wat ik nooit had verwacht. Het lijkt soms alsof mijn creatieve brein een boost heeft gekregen. Alsof er ergens een luikje is opengegaan dat voorheen dicht zat.

Tekenen en schilderen geven mij een concentratie en rust die ik nergens anders vind. Het helpt mij om te verwerken, om gedachten te ordenen en om gevoelens ruimte te geven zonder dat daar altijd woorden voor nodig zijn. Soms voelt het alsof mijn hoofd via kleuren en vormen vertelt wat ik zelf nog niet goed kan uitleggen. Het is misschien wel het enige voordeel dat ik tot nu toe aan deze heftige gebeurtenis heb overgehouden. Maar het is een waardevol voordeel.

Creativiteit is voor mij een manier geworden om mijn verhaal te dragen. Om emoties vrijheid te geven en mijn herstel een plek te geven. In mijn art journal — of, zoals ik het zelf liever noem, mijn junk journal — leg ik mijn dagen vast. De goede dagen, waarop mijn hoofd wat lichter voelt. Maar ook de moeilijke dagen, waarop de stopverf hard en zwaar is. Mijn journal laat eigenlijk precies zien hoe mijn herstel verloopt: niet rechtlijnig, maar eerlijk, rauw en soms verrassend mooi.

Ik ben inmiddels ook begonnen met teken- en schilderlessen. Niet alleen natekenen, maar echt leren tekenen. Basistechnieken, kleurgebruik en compositie. Het is bijzonder om te merken dat mijn brein daar enthousiast op reageert. Tegelijkertijd kost zo’n les ontzettend veel energie. Ik moet informatie verwerken, stappen onthouden en aanwijzingen volgen. Dat is heel anders dan wanneer ik thuis gewoon wat zit te tekenen. Na zo’n middag ben ik vaak moe en merk ik dat ik mijn grenzen heb opgezocht. Ook daarin leer ik weer om te doseren en op tijd pauzes te nemen. Maar ondanks die inspanning voelt het ontzettend waardevol. Het is een plek waar ik groei. Waar ik mezelf verras. Waar ik ontdek dat mijn brein, ondanks alles wat het heeft meegemaakt, nog steeds nieuwe dingen kan leren. En dat geeft hoop.

Yoga: opnieuw verbinding maken

En dan is er yoga.

Iets waarvan ik vóór mijn hersenbloeding nooit had kunnen bedenken dat ik het fijn zou vinden. Ik had geen geduld om op een mat te liggen. Geen rust om mijn aandacht naar binnen te brengen. Yoga was iets voor anderen, dacht ik altijd. Nu doe ik het liefst drie keer per week.

Yoga geeft mij rust in mijn hoofd en brengt mij terug in mijn lichaam. Het helpt mij om te voelen waar mijn grenzen liggen en, misschien nog belangrijker, om die grenzen te leren respecteren.

Het vertrouwen in mijn lichaam is nog ver weg. Dat blijft een moeilijk stuk. Rationeel weet ik dat mijn lichaam ongelooflijk heeft gepresteerd. Mijn goede conditie en lage bloeddruk hebben geholpen om deze hersenbloeding te overleven. Maar gevoelsmatig voelt mijn lichaam soms nog steeds kwetsbaar. Mijn hoofd heeft iets meegemaakt wat mijn gevoel van veiligheid diep heeft veranderd. Yoga helpt mij om het vertrouwen in mijn lichaam langzaam weer terug te vinden. Niet in grote sprongen, maar in kleine momenten. Een ademhaling die dieper wordt. Een houding die stabiel voelt. Een moment van rust dat langzaam door mijn lichaam zakt.

Yoga is voor mij een zachte manier geworden om weer een beetje thuis te komen in mijn lichaam.

Tien maanden later: leven in een nieuw ritme

Nu, tien maanden na mijn hersenbloeding, leef ik in een ander ritme. Ik kan veel dingen weer, maar niet meer zoals vroeger. Ik moet plannen, doseren en rust nemen. Ik moet accepteren dat mijn grenzen veranderd zijn.

Soms komen gevoelens van somberheid en angst onverwacht op. Gevoelens die ik voorheen eigenlijk niet kende. Ze horen blijkbaar ook bij wat mijn hoofd heeft meegemaakt en bij alles wat er in korte tijd is veranderd. Ik vind het nog steeds moeilijk om daarmee om te gaan. Maar ik merk ook vooruitgang. Kleine stapjes. Soms bijna onzichtbaar. Maar ze zijn er.

De mensen die mij lief zijn en heel dichtbij mij staan, zien die vooruitgang gelukkig ook. Ik krijg ontzettend veel steun van mijn man, mijn kinderen en mijn vriendinnen. Ik zou dit niet alleen kunnen en misschien hoef ik dat ook niet. Ik probeer erop te vertrouwen dat de tijd zijn werk doet. Dat herstel niet altijd zichtbaar is en niet altijd in een rechte lijn omhooggaat. Soms ga ik vooruit, soms lijkt het alsof ik stilsta en soms moet ik een paar stappen terug doen.

Maar ik ga door, op mijn eigen tempo.

Waarom ik mijn verhaal deel

Ik deel mijn verhaal omdat het opschrijven mij helpt om deze ingrijpende gebeurtenis een plaats te geven. Schrijven is voor mij een manier om te verwerken wat er is gebeurd. Om stil te staan bij mijn herstel, maar ook bij de traumatische momenten die nog steeds doorwerken in mijn nieuwe dagelijkse leven.

De natuur, yoga en creativiteit spelen daarin allemaal hun eigen rol. Niet als oplossing. Niet als manier om alles beter te maken, maar als plekken en momenten waarop mijn hoofd meer ruimte krijgt.

Waar de stopverf wat zachter wordt. Waar de spanning minder wordt. Waar ik weer kan ademen. En waar ik voel dat herstel, naast alles wat zwaar en moeilijk is, soms ook licht en zacht mag zijn.

Iedere weg met NAH, niet-aangeboren hersenletsel, is anders. Dit is de mijne. En misschien herkent iemand zich in mijn verhaal. Of vindt iemand hierin een klein beetje rust, troost of kracht.

Den Dungen, 24 augustus 2026

Anne-Marie

–

–

–

–

–

–

.

.

.

.

.

.

–

–

–

–

–

–

–